Gjendje në të cilën një aktor nuk e di me siguri se çfarë do të ndodhë dhe nuk mund t'u caktojë në mënyrë të besueshme probabilitete rezultateve të mundshme. Në një dallim të përdorur në teorinë e vendimmarrjes, rreziku lidhet me situata ku mundësitë e rezultateve janë, të paktën në parim, të llogaritshme, ndërsa pasiguria lidhet me situata ku një llogaritje e tillë nuk mund të bëhet ose nuk ka bazë të mjaftueshme. Në gjuhën e përditshme të dyja fjalët përdoren shpesh pa këtë ndarje të prerë.

Pasiguria ka rëndësi të veçantë në ndërveprimet strategjike, ku rezultati varet nga zgjedhjet e palëve të tjera. Për shembull, në një lojë të përsëritur të dilemës së të burgosurit, një pjesëmarrës mund të mos dijë se si do t'u përgjigjet pala tjetër bashkëpunimit, konkurrencës ose një shkeljeje të mëparshme. Mungesa e një strategjie mbizotëruese nuk mjafton vetë për të përkufizuar pasigurinë; rëndësi ka çfarë dihet për sjelljet dhe mundësitë përkatëse.

Në politikë, vendimet ndikohen edhe nga perceptimi i pasigurisë dhe i rrezikut. Njerëzit mund të mbivlerësojnë ngjarje të rralla që marrin vëmendje të madhe në lajme dhe të nënvlerësojnë rreziqe të zakonshme. Si pasojë, kundërshtimi ndaj një mënyre të kontrolluar të trajtimit të mbetjeve bërthamore mund të jetë më i fortë se kundërshtimi ndaj rreziqeve të përditshme të qarkullimit rrugor. Shembulli tregon se pranueshmëria politike dhe vlerësimi teknik i rrezikut mund të ndryshojnë; ai nuk përcakton sigurinë e çdo zgjidhjeje konkrete.