Parti historike britanike që u formua nga bashkimi gradual i traditave uige, radikale dhe reformuese gjatë shekullit XIX. Rreth kohës së Aktit të Reformës të vitit 1832, brenda Partisë Uige u dallua një grup deputetësh që e quanin veten liberalë ose radikalë. Disa ndikoheshin nga ekonomia klasike dhe nga utilitarizmi i Jeremy Bentham-it dhe James Mill-it, të njohur si radikalë filozofikë.

Pesha e liberalëve brenda këtij bashkimi u rrit në periudhën e emërtimeve partiake të paqëndrueshme ndërmjet viteve 1846 dhe 1868. Në vitin 1846, konservatorët u përçanë rreth shfuqizimit të Ligjeve të Drithit, dhe shumë mbështetës të tregtisë së lirë, ndër ta W. E. Gladstone-i, kaluan drejt kampit liberal. Në vitin 1868 u formua një qeveri liberale me shumicë parlamentare.

Partia u nda më 1886, kur shumica e uigëve të mbetur dhe disa liberalë të tjerë kundërshtuan propozimin e Gladstone-it për vetëqeverisjen e Irlandës. Megjithatë, ndërrimi në pushtet ndërmjet liberalëve dhe konservatorëve brenda një sistemi dypartiak vazhdoi deri më 1915. Zëvendësimi i liberalëve nga laburistët si kundërshtarët kryesorë të konservatorëve gjatë viteve 1918–1929 ka nxitur debat historik. Sipas një interpretimi, ai ishte pasojë e ndryshimeve shoqërore dhe e zgjerimit të së drejtës së votës. Sipas një tjetri, përçarjet, personalitetet dhe rrethanat e luftës ishin vendimtare: me një zhvillim tjetër, liberalët mund të kishin dalë më të fortë nga Lufta e Parë Botërore dhe sistemi zgjedhor me shumicë relative mund t'i kishte margjinalizuar laburistët.

Partia Liberale mbijetoi me ndikim të kufizuar deri në fillim të viteve 1960, duke fituar gjithnjë një numër të vogël vendesh parlamentare, veçanërisht në trevat periferike të Mbretërisë së Bashkuar. Ringjallja e saj e ngadaltë dhe e pabarabartë u lidh me forcimin e konfliktit ndërmjet qendrës dhe periferisë, me dëshirën e votuesve për ta ndëshkuar qeverinë pa mbështetur rivalin e saj tradicional dhe me një ripërtëritje të disa ideve liberale të shekullit XIX. Aleanca me Partinë Socialdemokrate gjatë viteve 1981–1987 e zgjeroi këtë përpjekje. Bashkimi i pjesës kryesore të dy partive më 1988 krijoi forcën që u njoh si Liberal Demokratët.

Sistemi zgjedhor britanik i vendit të vetëm me shumicë relative ka qenë pengesë e rëndësishme për përkthimin e votave liberale në mandate. Në disa treva periferike dhe në pjesë të Anglisë jugore, liberalët ose Liberal Demokratët zunë vendin e laburistëve si rivalët kryesorë të konservatorëve. Megjithatë, një mbështetje kombëtare e shpërndarë gjerësisht mund të prodhojë pak vende në parlament. Kjo shpjegon rëndësinë që tradita liberale i ka dhënë përfaqësimit proporcional. Vështirësia për të fituar shumicë të vetme nuk e përjashton pjesëmarrjen në koalicione: Liberal Demokratët qeverisën me konservatorët më 2010–2015.

Elemente të liberalizmit historik u përvetësuan edhe nga partitë e tjera. Laburistët trashëguan një pjesë të lidhjeve me traditën fetare jokonformiste, idealizmin në politikën e jashtme dhe pakënaqësitë e periferisë ndaj qendrës. Krahu thatcherist i konservatorëve përvetësoi një pjesë të liberalizmit ekonomik të shekullit XIX, por jo domosdoshmërisht liberalizmin e tij shoqëror. Për këtë arsye, dobësimi organizativ i Partisë Liberale nuk nënkuptoi zhdukjen e ndikimit liberal në politikën britanike.