Parti politike britanike me prejardhje të gjatë parlamentare. Shprehja se origjina e saj «humbet në mjegullën e historisë» pasqyron vështirësinë për t'i caktuar një datë të vetme themelimi një organizimi që u zhvillua gradualisht. Historiani politik Samuel Beer e ka lidhur prejardhjen e saj edhe me përkrahësit e oborrit Tudor në shekullin XVI. Lidhja më e drejtpërdrejtë organizative dhe politike është me torët parlamentarë të fundit të shekullit XVII, të cilët fillimisht dalloheshin nga mbështetja për legjitimitetin e dinastisë Stuart.

Nën monarkinë hanoveriane të shekullit XVIII, torët u përcaktuan gjithnjë e më shumë nga kundërshtimi ndaj ideve dhe pushtetit të rrënjosur të oligarkisë uige. Vetëm në shekullin XIX emërtimi «konservator» iu shtua atij «tor». Ai u përhap gjatë debatit për reformimin e përfaqësimit zgjedhor, që kulmoi me Aktin e Reformës të vitit 1832. Robert Peel, një ndër udhëheqësit më të rëndësishëm torë, e pranoi këtë vetëpërkufizim në Manifestin e Tamworth-it të vitit 1834, një deklaratë e shkruar drejtuar zgjedhësve. Debati për reformën nxiti edhe krijimin e një institucioni të rëndësishëm konservator jashtë parlamentit: Carlton Club, i themeluar në vitin 1832.

Akti i dytë i Reformës, më 1867, e dyfishoi përafërsisht trupën zgjedhore dhe krijoi shtysën për një organizim kombëtar jashtëparlamentar. Konservatorët parlamentarë krijuan Unionin Kombëtar të Shoqatave Konservatore. Njëri prej themeluesve, deputeti H. C. Raikes, e përshkroi atë si ndihmës ose shërbëtor të partisë parlamentare. Detyra kryesore ishte ngritja e një shoqate vendore të partisë në çdo zonë zgjedhore. Në vitin 1870 u krijua Zyra Qendrore Konservatore, me punonjës profesionistë që bashkërendonin veprimtarinë e mbështetësve kryesisht vullnetarë në zonat zgjedhore. Kështu, një fraksion i vjetër parlamentar u shndërrua me shpejtësi në një parti moderne, për t'iu përgjigjur zgjerimit të elektoratit.

Largimi nga qeverisja më 1905 dhe humbja e rëndë zgjedhore përballë liberalëve më 1906 nxitën ndryshime të tjera organizative. Më 1911 u emërua një kryetar i organizatës së partisë. Partia Konservatore renditet ndër partitë më të vjetra dhe historikisht më të suksesshme në botë. Në vlerësimet e historisë së saj deri në fundin e shekullit XX, ajo kishte qëndruar në qeverisje për më shumë se gjysmën e kohës së ekzistencës së saj, zakonisht si parti e vetme qeverisëse.

Një shpjegim i këtij suksesi është besnikëria e shoqatave të zonave zgjedhore. Ato sigurojnë një pjesë të madhe të burimeve të partisë dhe gëzojnë autonomi të konsiderueshme, por shpesh kanë mbështetur njëkohësisht deputetin vendor dhe udhëheqësin kombëtar, edhe kur ndërmjet tyre kishte dallime që parapëlqehej të mos theksoheshin. Përshkrimi i partisë si relativisht pak e politizuar i referohet, në këtë interpretim, aftësisë për t'ia nënshtruar debatet dhe përçarjet e brendshme synimit të përbashkët për t'i mbajtur kundërshtarët jashtë qeverisjes; ai nuk nënkupton mungesë bindjesh apo ideologjie.

Partia ka pasur gjithmonë rryma të brendshme. Në fund të shekullit XX, «të butët» mbështetnin ndërhyrje të përzgjedhura shtetërore në ekonomi, ndërsa «të rreptët» përkrahnin programin e Margaret Thatcher-it për kufizimin e rolit të shtetit. Ekzistonin gjithashtu ndarje ndërmjet mbështetësve dhe kundërshtarëve të integrimit europian. Pavarësisht këtyre mosmarrëveshjeve, në krahasimet historike të asaj periudhe theksohej se partia nuk kishte përjetuar një çarje të përmasave të asaj që shkaktuan debatet për Ligjet e Drithit në vitet 1840.

Në botë ka shumë parti që mund të cilësohen konservatore, por historikisht një numër më i kufizuar, sidomos në vendet skandinave dhe anglishtfolëse, e kanë përdorur fjalën «Konservatore» si emërtim zyrtar. Edhe ndër to, partia britanike dallohet nga vazhdimësia e gjatë, lidhja ndërmjet organizatës parlamentare dhe shoqatave vendore, si dhe mënyra e veçantë e zhvillimit të strukturës së saj.