Partitë radikale janë parti që kërkojnë ndryshime rrënjësore në rendin politik ose në kufijtë e debatit të pranuar publik. Kuptimi i radikalizmit varet nga rrethanat historike: një kërkesë që sfidon themelet e rendit në një periudhë mund të bëhet pjesë e politikës së zakonshme në një periudhë tjetër.

Në shekullin XIX, si radikale identifikoheshin veçanërisht partitë që kërkonin zgjerimin e së drejtës së votës, pjesëmarrjen popullore në politikë, liritë qytetare dhe përmirësimin e mirëqenies shoqërore, në një kohë kur këto nuk përbënin norma të vendosura. Me institucionalizimin më të gjerë të këtyre parimeve gjatë shekullit XX, emërtimi u zbatua edhe ndaj partive që synonin të zgjeronin çështjet dhe alternativat e debatit politik; shembull janë partitë e gjelbra europiane.

Në vende ku marrëdhënia e ngushtë ndërmjet kishës dhe shtetit është e rrënjosur dhe përgjithësisht e pranuar, partitë antiklerikale mund të cilësohen radikale. Disa analistë e përdorin termin edhe për një «të djathtë radikale», ku kanë përfshirë poujadistët francezë dhe, në kontekstet e tyre historike, Frontin Kombëtar francez e Frontin Kombëtar britanik. Analistë të tjerë kundërshtojnë shtrirjen e të njëjtit emërtim mbi tradita kaq të ndryshme politike.

Një burim tjetër paqartësie është se disa parti europiane e kanë ruajtur fjalën «Radikale» në emrin e tyre që nga themelimi, ndonëse më pas janë bërë parti të konsoliduara që kërkojnë pak ndryshime në strukturën e sistemit. Fjala lidhet me rrënjën dhe sugjeron një reformë që prek themelet e rendit. Pikërisht kjo lidhje ka ushqyer krahasimin satirik të radikalëve francezë me rrepkat, radis në frëngjisht: të kuqe nga jashtë dhe të bardha brenda. Satira nënkupton se një retorikë radikale mund të mbulojë qëndrime shumë më të moderuara ose konservatore në praktikë.