Partitë protestante janë parti që synojnë të mbrojnë ose të përhapin interesa të lidhura me fenë protestante, shpesh përballë katolicizmit politik, antiklerikalizmit ose atyre ndryshimeve në moralin personal që i konsiderojnë tepër liberale. Përkatësia fetare mund të jetë tipari i tyre kryesor ose vetëm një përbërës i identitetit politik.

Në Irlandën e Veriut të shekullit XX, ndarjet fetare dhe kushtetuese i lidhën partitë unioniste, veçanërisht unionistët e Ulsterit dhe unionistët demokratikë, me pjesën protestante të popullsisë. Ato kundërshtonin projektet për bashkimin e ishullit dhe pretendimet territoriale të Republikës së Irlandës, e cila kishte shumicë katolike. Kështu, mbrojtja e përkatësisë protestante ndërthurej me mbështetjen për qëndrimin në Mbretërinë e Bashkuar.

Në Skandinavi, disa parti popullore të krishtera u krijuan ose u fuqizuan në klimën e reagimit ndaj liberalizimit të normave seksuale, sidomos nga vitet 1960. Në raste të tjera, mbrojtja e protestantizmit ishte vetëm një nga disa tipare të një partie më të gjerë, si lidhja historike e Partisë Konservatore britanike me Kishën e Anglisë. Te Apeli Kristian-Demokrat në Holandë, traditat protestante bashkëjetuan me tradita të tjera të krishtera në kundërshtimin e laicizmit politik.

Nga vitet 1960 e më tej, bindje protestante u promovuan edhe përmes lëvizjeve më të gjera të kundërpërgjigjes fetare ndaj sekularizimit. Lëvizje populiste të «shumicës morale» vepruan brenda partive të mëdha, veçanërisht në Partinë Republikane amerikane. Në sistemet perëndimore të kësaj periudhe, partitë me identitet vetëm protestant rrallë kishin bazë të mjaftueshme për të qeverisur të vetme. Toleranca ndërmjet konfesioneve dhe pesha e çështjeve jofetare nxitën koalicione e identitete partiake më të gjera.