Partitë agrare janë parti që përfaqësojnë kryesisht fermerët dhe interesat e popullsisë rurale. Ato kanë pasur rol të rëndësishëm në disa sisteme politike perëndimore. Megjithatë, urbanizimi dhe industrializimi, duke ulur pjesën e elektoratit që jeton nga bujqësia, ua kanë vështirësuar ruajtjen e një baze të mjaftueshme zgjedhore. Disa janë zhdukur ose dobësuar, ndërsa të tjera janë shndërruar në parti me program dhe mbështetje më të gjerë.

Interesat e fermerëve mund të mbrohen edhe përmes organizatave profesionale kombëtare me lidhje të ngushta me ministrinë e bujqësisë. Ky model ka qenë veçanërisht i rëndësishëm në Britani dhe në Gjermani. Partitë agrare, ndërkaq, kanë pasur peshë të veçantë në vendet nordike, si Danimarka, Finlanda, Norvegjia dhe Suedia, dhe u shfaqën ose u riorganizuan edhe në demokracitë e Evropës Qendrore e Lindore pas komunizmit, ndër të tjera në Hungari dhe Poloni. Në Australi, Partia e Vendit, më pas e njohur si Partia Kombëtare, veproi në aleancë me Partinë Liberale.

Dobësia numerike e bazës rurale mund të kompensohet pjesërisht nga organizimi i fortë: lidhjet me rrjete shoqatash bujqësore e vendore, anëtarësia e lartë në raport me numrin e zgjedhësve, aftësia për mobilizim, udhëheqja e qëndrueshme dhe kohezioni i brendshëm. Në sisteme me përfaqësim proporcional dhe traditë koalicionesh, partitë agrare që u shndërruan në parti të qendrës shpesh arritën të merrnin pjesë në qeveri.

Partia e Qendrës e Finlandës, Keskustapuolue, është një shembull i rëndësishëm i qëndrimit të gjatë në qeverisjen e pasluftës për një parti me origjinë rurale. Në Zvicër, tradita partiake që çoi te Partia Popullore Zvicerane, më parë e lidhur me Partinë e Fermerëve, Zejtarëve dhe Qytetarëve, siguroi përfaqësim në Këshillin Federal që nga viti 1929. Megjithatë, mbrojtja vetëm e interesave bujqësore zakonisht përbën një bazë tepër të ngushtë për ndikim të gjerë në një shoqëri të urbanizuar; kjo shpjegon përpjekjet për zgjerim programor.