Gjendje në të cilën asnjë parti nuk zotëron më shumë se gjysmën e vendeve në një parlament. Në përdorimin britanik, shprehja hung parliament i referohet sidomos Dhomës së Komuneve pas zgjedhjeve të përgjithshme. Mungesa e shumicës së një partie të vetme nuk do të thotë domosdoshmërisht se nuk mund të krijohet qeveri: mund të formohet koalicion, qeveri pakice me marrëveshje mbështetjeje ose qeveri që siguron vota sipas çështjes.

Në Mbretërinë e Bashkuar, procedura mbështetet në ligje dhe konventa kushtetuese, jo në një kushtetutë të vetme të kodifikuar. Interpretimet historike përfshijnë letrën e Sir Alan Lascelles-it, sekretarit privat të George VI, botuar në The Times më 1950, dhe deklarimet e Lord Armstrong-ut, sekretar i kabinetit gjatë viteve 1979–1987, në një intervistë radiofonike më 1991. Këto shpjegime kishin rëndësi për rolin e monarkut, sidomos në emërimin e kryeministrit dhe në kërkesat për shpërndarjen e parlamentit, por nuk ishin vetë akte ligjore.

Kryeministri në detyrë mund të qëndrojë përkohësisht për të parë nëse siguron besimin e Dhomës. Ai mund të paraqesë programin e qeverisë përmes fjalimit të mbretit ose mbretëreshës, të lexuar nga monarku por të hartuar nga ministrat. Votimi parlamentar mbi programin është një provë e rëndësishme e mbështetjes. Madhësia e grupit parlamentar dhe aftësia për marrëveshje kanë rëndësi politike, por posti nuk i takon automatikisht kryetarit të partisë më të madhe: kriteri themelor është mundësia për të ruajtur besimin e Dhomës.

Nëse bëhet e qartë se kryeministri nuk mund ta sigurojë këtë besim dhe ekziston një alternativë e besueshme, pritet që ai të japë dorëheqjen. Monarku emëron personin që duket më i aftë për të formuar një qeveri me mbështetje parlamentare. Këshilla e kryeministrit në largim dhe marrëveshjet mes partive ndihmojnë në identifikimin e pasuesit, ndërsa parimi kushtetues kërkon që monarku të mbahet jashtë konkurrencës partiake. Kompetenca formale e emërimit nuk është liri për të zgjedhur sipas parapëlqimit politik personal.

Një mundësi tjetër është kërkesa për shpërndarje dhe zgjedhje të reja. Historikisht është diskutuar nëse monarku mund ta refuzojë një kërkesë të menjëhershme, sidomos kur parlamenti i sapozgjedhur mund të mbështesë një qeveri tjetër. Ligji i vitit 2011 ndryshoi rregullat e shpërndarjes, ndërsa Ligji për Shpërndarjen dhe Thirrjen e Parlamentit i vitit 2022 e shfuqizoi atë dhe riktheu kompetencën e monarkut për të shpërndarë parlamentin me kërkesë të kryeministrit. Mbetet i njohur një rol përjashtimor i refuzimit, me rëndësi të veçantë shmangien e përfshirjes së Kurorës në politikë. Nëse as qeveria në detyrë dhe as një qeveri alternative nuk sigurojnë mbështetje të qëndrueshme, zgjedhjet e reja mund të bëhen rrugëdalja politike.