Lëvizje për të drejta të barabarta, vetëqeverisje, pavarësi dhe bashkim të popujve afrikanë. U zhvillua rreth kalimit nga shekulli XIX në shekullin XX dhe lidhi përpjekjet e njerëzve me prejardhje afrikane në kontinent dhe në diasporë.

E frymëzuar ndër të tjera nga Marcus Garvey, lëvizja nxiti ndërgjegjësimin afrikan përmes studimit dhe vlerësimit të historisë dhe kulturës së vet. Në fazat e hershme, udhëheqja vinte kryesisht nga diaspora në Amerikat. Kongresi i Pestë Panafrikan, i mbajtur në Manchester më 1945, shënoi daljen në plan të parë të nacionalistëve afrikanë, veçanërisht Kwame Nkrumah-ut dhe Jomo Kenyatta-s, me kërkesat për autonomi dhe pavarësi.

Pas arritjes së pavarësisë së shumë shteteve, ideali i një Afrike të bashkuar politikisht u përball me interesat konkurruese të shteteve të reja. Qeveritë prireshin të mbronin sovranitetin dhe interesin kombëtar brenda kufijve të trashëguar nga kolonializmi. Ky tension ndërmjet solidaritetit kontinental dhe shtetit kombëtar është një problem qendror i historisë politike të panafrikanizmit.