Nevoja e sektorit publik për huamarrje është shuma që sektori publik duhet të marrë hua për të mbuluar diferencën ndërmjet të ardhurave dhe shpenzimeve gjatë një periudhe, zakonisht një viti. Në përdorimin britanik është njohur me shkurtimin PSBR. Financimi realizohet zakonisht përmes emetimit dhe shitjes së letrave me vlerë të qeverisë, si obligacionet.

Në arsyetimin kejnsian, një nevojë e lartë për huamarrje mund të pranohet kur veprimtaria ekonomike është e dobët. Huamarrja i lejon shtetit të ruajë ose të rrisë shpenzimet në një kohë kur të ardhurat tatimore bien, duke mbështetur kërkesën dhe rimëkëmbjen ekonomike.

Me rritjen e ndikimit të politikave monetariste në fund të shekullit XX, u përhap argumenti se huamarrja publike mund të ushqejë inflacionin dhe t'ua zërë vendin investimeve private duke konkurruar për burime financiare. Përkrahësit e këtij argumenti kërkonin kontroll të rreptë të huamarrjes në të gjitha fazat e ciklit ekonomik. Debati lidhet me kushtet në të cilat huamarrja nxit prodhimin ose, përkundrazi, rrit presionet mbi çmimet dhe financimin privat; pasojat nuk dalin vetëm nga madhësia nominale e deficitit.