Neofunksionalizmi është qasje që e zbaton dhe e përshtat funksionalizmin për shpjegimin e integrimit europian. Ai shqyrton si bashkëpunimi në fusha të caktuara ekonomike e shoqërore mund të krijojë nevojë dhe presion për bashkëpunim më të gjerë politik.

Në vitet 1940, një pjesë e rëndësishme e shtysës për bashkimin europian ishte federaliste dhe demokratike. Por mospranimi i Bashkësisë Europiane të Mbrojtjes nga Franca më 1954, krahas suksesit të dukshëm të Bashkësisë Europiane të Qymyrit dhe Çelikut, e zhvendosi vëmendjen drejt një rruge më pak haptazi politike. Integrimi kërkohej përmes forcimit gradual të lidhjeve ekonomike dhe shoqërore.

Disa pjesëmarrës në këtë proces dhe shumë studiues mendonin se kjo rrugë do ta dobësonte gradualisht pushtetin e shteteve kombëtare. Funksione qeverisëse që lidhen drejtpërdrejt me mirëqenien e qytetarëve do të kryheshin gjithnjë e më shumë nga institucione ndërkombëtare ose mbikombëtare. Institucionet europiane do të ndihmonin në krijimin e një elite drejtuese më pak të lidhur me interesat kombëtare dhe do të bëheshin qendër e kërkesave të grupeve të interesit e e besnikërive të qytetarëve.

Kjo qasje ndryshonte nga funksionalizmi i mëparshëm sepse pranonte një qendër rajonale dhe relativisht të përqendruar pushteti. Funksionalizmi klasik kishte prirje drejt integrimit botëror përmes agjencive të ndryshme funksionale, pa një qendër politike të vetme. Neofunksionalistët ishin gjithashtu më pak të bindur se bashkëpunimi do të përparonte pa përplasje. Ata prisnin që vetë integrimi të krijonte tensione dhe kriza periodike. Zgjidhja do të varej nga vendimet dhe vullneti i qeverive kombëtare ende ekzistuese dhe, sipas kësaj logjike, secila krizë e kapërcyer mund të sillte zgjerim të mëtejshëm të fushës së integrimit.