Funksionar që, në sistemet ku ekziston ky post, qëndron pas presidentit në rendin institucional dhe mund të ketë detyra zëvendësimi e ndihmëse të përcaktuara nga kushtetuta. Në Shtetet e Bashkuara rëndësia e postit lidhet veçanërisht me trashëgimin e presidencës: nënpresidenti bëhet president kur presidenti vdes, jep dorëheqjen ose largohet nga detyra. Ngritja e akuzës kushtetuese nga Dhoma e Përfaqësuesve nuk mjafton për largimin; në procedurën e fajësimit kërkohet edhe dënimi përkatës në Senat. Në rastet kushtetuese të paaftësisë, nënpresidenti mund të ushtrojë përkohësisht kompetencat si president në detyrë.

Nënpresidenti është kryetar i Senatit dhe ka të drejtë të votojë kur votat e senatorëve janë të barabarta. Megjithëse detyrat e tij kushtetuese janë relativisht të pakta, presidentët i kanë besuar gjithnjë e më shpesh fusha të veçanta politikash, misione diplomatike dhe drejtimin e organeve të posaçme për çështje të brendshme. Për këtë arsye ndikimi praktik i postit varet edhe nga marrëdhënia me presidentin dhe nga përgjegjësitë që i delegohen.

Përzgjedhja e kandidatit për nënpresident shpesh synon të balancojë çiftin zgjedhor dhe të zgjerojë tërheqjen e fushatës. Kriteret nuk kufizohen te aftësitë administrative. Balancimi mund të jetë gjeografik, për shembull një kandidat presidencial nga jugu me një kandidat për nënpresident nga veriu; ideologjik, duke bashkuar një kandidat më konservator me një më liberal; ose mund të lidhet me fenë, përvojën qeverisëse dhe moshën.