Organizim i shoqërisë në bashkësi relativisht të veçuara fetare ose ideologjike, të cilave u njihet autonomi institucionale në fusha si arsimi, shtypi dhe transmetimet. Ndarjet e thella, për shembull ndërmjet katolikëve dhe protestantëve, nuk përpiqen domosdoshmërisht të zhduken; ato organizohen përmes rrjeteve paralele të institucioneve.

Shembulli klasik është Holanda, prej së cilës vjen emërtimi «shtylla», nga fjala holandeze zuilen. Bashkësitë katolike, protestante dhe grupimet laike, veçanërisht socialiste e liberale, zhvilluan shkolla, organizata shoqërore dhe mjete komunikimi të lidhura me botëkuptimin e tyre. Kufijtë territorialë mund të kenë rëndësi në forma të tjera ndarjeje shoqërore, por shtyllat holandeze nuk përkufizohen kryesisht si rajone gjeografike.

Autonomia u lejon grupeve ta ruajnë identitetin dhe të marrin pjesë në rendin e përbashkët pa u shkrirë në një kulturë të vetme. Njëkohësisht, ajo mund t'i forcojë kufijtë ndërmjet bashkësive. Ndarja në shtylla përshkruan strukturën shoqërore; marrëveshjet ndërmjet drejtuesve të shtyllave janë një mekanizëm i mundshëm për bashkëpunimin politik.