Qëndrim i politikës së jashtme që synon ruajtjen e pavarësisë nga blloqe rivale fuqish. Në kontekstin e Luftës së Ftohtë, ai u lidh me përpjekjen e vendeve kryesisht të botës në zhvillim për të krijuar një identitet kolektiv të dallueshëm nga blloku kapitalist i drejtuar nga Shtetet e Bashkuara dhe ai socialist i drejtuar nga Bashkimi Sovjetik. Qëndrimi përfshinte kundërshtimin e kolonializmit dhe të racizmit dhe nuk nënkuptonte domosdoshmërisht pasivitet ose neutralitet ndaj çdo konflikti.

Lëvizja e Vendeve të Parreshtuara i kishte rrënjët te konferenca afroaziatike e Bandungut më 1955; samiti i parë u mbajt më 1961. Fillimisht mbizotëronin vendet afrikane dhe aziatike, por zgjerimi e bëri lëvizjen të përfshinte një shumicë të anëtarëve të Kombeve të Bashkuara. Jawaharlal Nehru ishte një nga figurat kryesore të formimit të kësaj politike.

Samitet pasuese, të zhvilluara përgjithësisht çdo tre vjet, shqyrtonin çështje politike dhe ekonomike të bashkëpunimit Jug–Jug dhe të marrëdhënieve Veri–Jug. Pas shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik, analistët vunë në dukje dobësimin e kohezionit të lëvizjes: konfliktet rajonale dhe dallimet mbi mënyrën e reagimit ndaj shpërndarjes së re të fuqisë botërore e vështirësonin veprimin e përbashkët. Ky vlerësim për krizën e orientimit pas Luftës së Ftohtë nuk nënkupton se mosrreshtimi ishte vetëm refuzim formal i anëtarësisë në aleanca ushtarake.