Veprim politik që përfshin moszbatimin e një ligji ose të një urdhri shtetëror për arsye ndërgjegjeje dhe kundërshtimi moral. Në traditën më të njohur, ai bëhet publikisht, pa dhunë dhe me gatishmëri për t’u përballur me pasojat, për të treguar padrejtësinë e ligjit ose të politikës së kundërshtuar.

Koncepti lidhet ngushtë me esenë e Henry David Thoreau-së të vitit 1849, botuar fillimisht me titullin «Qëndresë ndaj qeverisjes civile» dhe të njohur më vonë si «Mosbindja civile». Thoreau e lidhte kundërshtimin me përgjegjësinë morale të individit për të mos bashkëpunuar me padrejtësinë.

Zbatuesi më i njohur i kësaj tradite ishte Mahatma Gandhi. Ai mendonte se pushteti kolonial britanik në Indi mund të sfidohej më efektshëm me forcë morale dhe shpirtërore. Duke e paraqitur mohimin e lirisë si problem moral, synonte të mobilizonte opinionin e gjerë kundër kolonializmit. Refuzimi i bindjes duhej të ishte një zgjedhje e vetëdijshme individuale dhe pasojat e tij të pranoheshin nga ai që vepronte.

Mosbindja ndërthurte protestën politike me satyagraha-n, këmbënguljen tek e vërteta, dhe me parimin e mosdhunës. Protesta individuale e padhunshme u bë kështu tipar i lëvizjes kombëtare indiane nën drejtimin e Gandhi-t. Dy mobilizime veçanërisht të rëndësishme ishin fushata e viteve 1930–1931, e nisur me marshimin drejt Dandit dhe prodhimin e kripës nga uji i detit në kundërshtim me monopolin kolonial, dhe lëvizja e vitit 1942 e njohur si «Largohuni nga India».