Jean Monnet (1888–1979) ishte një nga nismëtarët kryesorë të integrimit evropian dhe të planifikimit tregues francez pas Luftës së Dytë Botërore. Ky planifikim caktonte përparësi dhe orientime zhvillimi, duke bashkërenduar veprimtarinë ekonomike pa e zëvendësuar tërësisht tregun me urdhra shtetërorë.

Monnet luajti rol thelbësor në përgatitjen e Planit Schuman, të paraqitur më 1950. Qasja funksionaliste e tij synonte ta ndërtonte bashkëpunimin evropian përmes administrimit të përbashkët të sektorëve konkretë, fillimisht të qymyrit dhe të çelikut. Plani çoi në Traktatin e Parisit, të nënshkruar më 1951 dhe të hyrë në fuqi më 1952, që krijoi Bashkësinë Evropiane të Qymyrit dhe Çelikut.

Projekti tjetër i mbështetur prej tij, Bashkësia Evropiane e Mbrojtjes, dështoi më 1954. Megjithatë, përvoja e bashkëpunimit në qymyr dhe çelik i dha shtysë integrimit më të gjerë të Traktateve të Romës të vitit 1957, për të cilin Monnet punoi sërish në mënyrë aktive. Për këtë kontribut njihet si një nga «etërit e Evropës».