Në teorinë e lojërave, parim që kërkon minimizimin e humbjes më të madhe të mundshme. Nganjëherë përdoret në afërsi me maksiminin, që kërkon maksimizimin e përfitimit më të vogël të garantuar. Dallimi shihet qartë në lojërat me shumë zero: fitimi i një lojtari është humbja e tjetrit. Dy përdorime më të posaçme janë teorema e minimaksit dhe parimi i minimaksit të pendesës.

Teorema e minimaksit është një rezultat themelor për lojërat e fundme me shumë zero. Njëri lojtar zgjedh një strategji që i garanton rezultatin më të mirë ndër rezultatet më të këqija, ndërsa tjetri kërkon t'ia kufizojë sa më shumë këtë rezultat. Kur ekziston një pikë shale në matricën e përfitimeve të lojtarit të parë, ajo është njëkohësisht vlera më e vogël në rreshtin e vet dhe vlera më e madhe në shtyllën e vet. Në atë pikë, strategjitë e pastra të dy lojtarëve përputhen në një ekuilibër.

Për shembull, le të ketë lojtari i parë dy strategji, I₁ dhe I₂, ndërsa i dyti tri, Y₁, Y₂ dhe Y₃. Përfitimet e të parit nga I₁, sipas tri zgjedhjeve të të dytit, janë përkatësisht 6, −2 dhe 2. Përfitimet nga I₂ janë 6, 7 dhe 3. Përfitimet e lojtarit të dytë janë të njëjtat vlera me shenjë të kundërt. Duke zgjedhur I₂, lojtari i parë siguron të paktën 3, ndërsa I₁ mund t'i sjellë −2. Duke zgjedhur Y₃, lojtari i dytë e kufizon përfitimin e të parit në jo më shumë se 3, pra humbjen e vet në 3. Prandaj çifti I₂ dhe Y₃ përbën ekuilibrin: i pari fiton 3, i dyti humbet 3. Vlera 3 është minimumi i rreshtit të dytë dhe maksimumi i shtyllës së tretë, pra pika e shalës.

Jo çdo lojë ka pikë shale në strategji të pastra. Teorema garanton megjithatë një vlerë të përbashkët minimaksi dhe maksimini kur lejohen strategji të përziera, në të cilat lojtari u cakton probabilitete zgjedhjeve të ndryshme. Vlera e lojës është e përcaktuar, por strategjitë optimale që e realizojnë atë nuk janë domosdoshmërisht unike.

Minimaksi i pendesës është një parim vendimmarrjeje që kërkon zvogëlimin e pendesës më të madhe të mundshme pas njohjes së rezultatit. Ai është përdorur për të shpjeguar pjesëmarrjen në votim edhe kur individi e di se mundësia që vota e tij ta përcaktojë rezultatin është shumë e vogël. Një votues mund të mendojë se, nëse pala e tij humbet dhe ai nuk ka votuar, pendesa do të jetë më e madhe se bezdia ose koha që do t'i kushtonte votimi. Prandaj voton për të bërë pjesën e vet dhe për të shmangur këtë keqardhje të mundshme.