Robert Michels (1875–1936) ishte studiues i organizimit politik dhe shoqëror, i njohur veçanërisht për formulimin e ligjit të hekurt të oligarkisë. Sipas tezës së tij, edhe organizatat që shpallin përkushtim ndaj demokracisë së brendshme, përfshirë partitë socialiste, priren të kalojnë nën kontrollin e një elite të vogël drejtuese.

Arsyetimi mbështetet te nevojat e organizimit. Një organizatë e madhe kërkon ndarje të punës, përvojë, vazhdimësi në administrim dhe drejtues që marrin vendime të përditshme. Ata që zotërojnë informacionin dhe aftësitë organizative fitojnë një përparësi ndaj anëtarësisë së gjerë. Me kalimin e kohës, drejtuesit mund të zhvillojnë interesa të veçanta për ruajtjen e pozicionit të tyre. Ndjekja e këtyre interesave mund t'i zhvendosë ose t'i dobësojë qëllimet fillestare të organizatës.

Në kuptimin e dobët, pohimi se organizata e madhe nuk drejtohet përditë nga të gjithë anëtarët është i vërtetë, por nuk provon shumë: delegimi dhe specializimi janë nevoja të zakonshme praktike. Pretendimi më i fortë është se këto procese prodhojnë në mënyrë të pashmangshme një elitë të pakontrollueshme. Ky përfundim kërkon argument më vete dhe nuk rrjedh automatikisht nga ekzistenca e drejtuesve.

Rëndësia e Michels-it qëndron te vëmendja ndaj hendekut ndërmjet parimeve demokratike dhe ushtrimit real të pushtetit organizativ. Teza e tij mbetet një sfidë për partitë, sindikatat dhe shoqatat që synojnë demokraci të brendshme: si mund të ruhet përgjegjshmëria e drejtuesve dhe ndikimi i anëtarësisë, kur funksionimi i organizatës kërkon përqendrim njohurish dhe autoriteti?