Masat janë trupi i gjerë i njerëzve të zakonshëm në një shoqëri, zakonisht i dalluar nga elitat politike, ekonomike ose kulturore. Termi mund të përdoret thjesht për shumicën e popullsisë, por në teori politike shpesh mbart supozime për mënyrën si ajo organizohet, mendon dhe ndikohet. Këto supozime nuk janë të njëjta në të gjitha teoritë.

Shqetësimi për rolin e masave është i hershëm dhe lidhet me debatet për demokracinë, përfshirë mendimin e Platonit dhe të Aristotelit. Në shkrimet e shekullit XVIII dhe të fillimit të shekullit XIX, ai u shpreh më qartë si frikë nga tirania e shumicës. Mendimtarë si James Madison-i dhe Alexis de Tocqueville-i shqyrtuan mundësinë që shumica të kufizonte lirinë dhe të drejtat e individëve ose të pakicave.

Në Demokracia në Amerikë, botuar më 1835–1840, Tocqueville-i shprehu shqetësim për shkëputjen e individëve nga lidhjet e qëndrueshme shoqërore. Lëvizshmëria e madhe e popullsisë amerikane, në krahasim me shoqëritë europiane që njihte, mund të krijonte njerëz të mbyllur në jetën private, të huaj ndaj fatit të bashkëqytetarëve. Por ky përfytyrim qëndron në tension me admirimin e tij për aktivizmin politik amerikan dhe gatishmërinë për të krijuar shoqata vullnetare. E njëjta shoqëri shfaqte si individualizëm, ashtu edhe aftësi të fuqishme organizimi.

Tensione të ngjashme shoqërojnë përpjekjet për t'i përcaktuar masat dhe rrezikun që ato mund të paraqesin për elitat ose për qëndrueshmërinë demokratike. Nuk është e qartë nëse termi emërton numrin e madh të njerëzve, mungesën e organizimit, dobësinë e lidhjeve shoqërore apo nënshtrimin ndaj drejtuesve. Për këtë arsye lidhet me debatet për shoqërinë masive.

Revolta e masave e José Ortega y Gasset-it, botuar në spanjisht më 1930 dhe në anglisht më 1932, është një shembull i njohur i shqetësimit për fuqinë shoqërore të njeriut të masës. Megjithëse vepra pati ndikim të madh në kohën e saj, qasjet e këtij lloji nuk mbetën gjithmonë në të njëjtën pozitë qendrore në studimin e mëvonshëm të politikës.