Emërtimi shqip i New Deal-it, programi i reformave dhe i ndërhyrjeve ekonomike e shoqërore të administratës së Franklin D. Roosevelt-it në Shtetet e Bashkuara gjatë viteve 1930. Shprehja u përdor më 1932, kur ai pranoi kandidaturën demokrate për president dhe premtoi një marrëveshje të re për popullin amerikan. Fillimisht ishte një formulim i gjerë elektoral; më pas u bë emër për një tërësi masash përballë Depresionit të Madh.

Programet përfshinin reformën e bankave dhe financave, ndihmën për të papunët, punët publike, përpjekjet për rimëkëmbjen bujqësore dhe riorganizimin e industrisë. Ndër instrumentet kryesore ishin Ligji për Rimëkëmbjen Industriale Kombëtare, krijimi i Autoritetit të Luginës së Tennessee-t, Ligji për Marrëdhëniet Kombëtare të Punës dhe Ligji për Sigurimin Shoqëror. Ky i fundit vendosi një kuadër të rëndësishëm për pensionet e pleqërisë dhe sigurimin e papunësisë. Masat nuk përbënin një teori të vetme të zbatuar pa ndryshime; programi u formua përmes eksperimentimit, konfliktit politik dhe reagimit ndaj krizës.

Shprehja koalicioni i Marrëveshjes së Re i referohet bashkimit elektoral që mbështeti Partinë Demokrate: punëtorë industrialë, afrikano-amerikanë, grupe të bardha me prejardhje etnike të ndryshme nga tradita anglosaksone dhe shumë votues të Jugut. Koalicioni përfshinte interesa e qëndrime që shpesh binin ndesh, sidomos në çështjet racore. Ai mbeti themelor për politikën amerikane deri në vitet 1960, ndërsa ndryshimet shoqërore, racore dhe partiake të mëvonshme e dobësuan gradualisht. Marrëveshja e Re lidhet kështu si me zgjerimin e rolit të shtetit federal, ashtu edhe me riformimin e bazës elektorale të demokratëve.