Marrëdhënie në të cilën një person ose grup, porositësi, i jep një personi ose organi tjetër, përfaqësuesit, autorizimin për të vepruar në emër ose në interes të tij. Porositësi ia delegon përfaqësuesit një detyrë, përgjegjësi ose kompetencë. Marrëdhënia përfshin tri çështje themelore: çfarë është autorizuar të bëjë përfaqësuesi, për çfarë duhet të japë llogari dhe çfarë përgjegjësie mban për veprimet e veta.

Shtrirja e autorizimit ndryshon nga rasti në rast. Një delegat mund të dërgohet në një mbledhje vetëm për të mbledhur informacion dhe për t’ua raportuar atë personave që e kanë dërguar. Një tjetër mund të ketë kompetencë të pranojë vendime që i detyrojnë edhe porositësit e tij. Prandaj delegimi nuk nënkupton gjithmonë të njëjtën liri veprimi. Shembuj të përfaqësimit janë avokati që vepron për klientin dhe ambasadori që vepron në emër të shtetit ose, historikisht, të monarkut.

Kur një përfaqësues vepron për një porositës të vetëm, parimi i përgjithshëm është të mbrojë interesat e tij, brenda hapësirës së gjykimit që i është dhënë. Në përfaqësimin politik është e diskutueshme sa e gjerë duhet të jetë kjo hapësirë: a duhet deputeti të zbatojë udhëzimet e zgjedhësve apo të përdorë gjykimin e vet për të mirën e tyre? Ky është dallimi klasik ndërmjet përfaqësuesit si delegat me mandat të kufizuar dhe përfaqësuesit që ushtron një besim me pavarësi gjykimi.

Vështirësia rritet kur një përfaqësues vepron për shumë porositës. Një zonë zgjedhore mund të përshkruhet si bartëse interesash, por individët që banojnë në të mund të shprehin interesa dhe kërkesa të kundërta. Nuk është e vetëkuptueshme se cilin prej tyre duhet të ndjekë deputeti. Përgjigjja se ai përfaqëson shumicën e votuesve has një pengesë shtesë kur zgjedhja bëhet me shumicë relative: kandidati fitues mund të ketë më shumë vota se secili rival, por më pak se gjysmën e votave të hedhura. Edhe një mandat i fituar me shumicë nuk e zhduk larminë e interesave që duhen përfaqësuar.

Ky kuptim i përfaqësimit si veprim në emër të tjetrit dallohet nga përfaqësimi si pasqyrim i përbërjes shoqërore. Një parlament mund t’i ngjajë popullsisë për nga mosha, gjinia ose prejardhja, por të mos veprojë sipas dëshirave të zgjedhësve. Anasjelltas, ai mund t’i zbatojë dëshirat e tyre pa qenë një pasqyrë statistikore e popullsisë. Analiza e marrëdhënies porositës–përfaqësues përqendrohet, prandaj, në autorizimin, veprimin dhe llogaridhënien. Dallimet e interesave dhe të informacionit ndërmjet palëve mund ta vështirësojnë kontrollin e përfaqësuesit; rregullat e mandatit, raportimi dhe mundësia e zëvendësimit të tij janë mënyra për ta bërë këtë marrëdhënie më të përgjegjshme.