Marrëdhënie shoqërore që krijohet përmes dhënies, pranimit dhe, shpesh, kthimit të dhuratave, pa u reduktuar domosdoshmërisht në shkëmbim tregtar. Termi lidhet veçanërisht me studimin «Marrëdhënia e dhurimit», të botuar më 1970 nga Richard M. Titmuss mbi furnizimin me gjak në Britani dhe në Shtetet e Bashkuara. Titmuss e mori pikënisjen nga studimet antropologjike të dhurimit të ndërsjellë, sidomos nga «Dhurata» e Marcel Mauss-it, përkthimi anglisht i së cilës doli më 1954. Të dhënat e tij përfshinin një anketë me dhurues gjaku në Mbretërinë e Bashkuar.

Studimi argumentonte se sistemi britanik siguronte më shumë gjak dhe gjak me cilësi më të sigurt sesa sistemi amerikan i shqyrtuar, ndonëse dhuruesit britanikë nuk paguheshin dhe nuk merrnin favore të tjera në shkëmbim. Këto ishin gjetje dhe krahasime për sistemet e asaj periudhe, jo një pohim i përhershëm për çdo sistem kombëtar dhurimi.

Titmuss i përdori rezultatet për të kundërshtuar përfytyrimin e njeriut si aktor të motivuar vetëm nga përfitimi vetjak ekonomik. Sipas tij, njerëzit tregojnë aftësi më të madhe altruizmi sesa parashikon ky model. Suksesi i dhurimit vullnetar mund të lidhet me marrëdhënie më të gjera besimi, reciprociteti dhe detyrimi shoqëror, të ngjashme në funksion me rrjetet e zhvilluara të dhuratës dhe kundërdhuratës që antropologët kishin studiuar në Afrikë dhe në Polinezi.