James Madison (1751–1836), politikan dhe teoricien politik amerikan, ishte një ndër figurat kryesore të hartimit dhe mbrojtjes së Kushtetutës së Shteteve të Bashkuara. Hyri në politikën e Virgjinisë më 1776 dhe në politikën kombëtare më 1780. Luajti rol vendimtar në përgatitjen e Kuvendit Kushtetues të vitit 1787, në formulimin e kushtetutës dhe në argumentimin publik në favor të ratifikimit të saj. Bashkë me Alexander Hamilton-in dhe John Jay-n shkroi Shkrimet federaliste.

Gjatë fushatës së suksesshme për ratifikimin në Virgjini, Madisoni premtoi të mbështeste amendamente që do të mbronin të drejtat individuale përballë pushtetit shtetëror. Këto përpjekje çuan te Deklarata e të Drejtave, dhjetë amendamentet e para të Kushtetutës, të ratifikuara më 1791. Me formimin e sistemit të parë partiak, u bashkua me koalicionin agrar dhe relativisht demokratik të Thomas Jefferson-it. Shërbeu si sekretar shteti në presidencën e Jefferson-it gjatë viteve 1801–1809 dhe më pas si president gjatë viteve 1809–1817. Në krahasimet biografike të presidentëve amerikanë njihet edhe për shtatin më të shkurtër, ndërsa Abraham Lincoln për shtatin më të gjatë.

Shkrimet e tij federaliste trajtojnë probleme me rëndësi të vazhdueshme për teorinë politike. Shumë kundërshtarë të ratifikimit druheshin se qeveria federale do të kishte pushtet të tepërt. Në shkrimet nr. 10 dhe nr. 45–51, Madisoni shpjegon se si shpërndarja e autoritetit dhe kontrolli i ndërsjellë mund të pajtojnë demokracinë me lirinë. Ndarja ndërmjet qeverisë federale dhe shteteve përbërëse është ndarje vertikale e pushtetit; ndarja ndërmjet legjislativit, ekzekutivit dhe gjyqësorit është ndarje horizontale. Së bashku me mekanizmat e peshave dhe kundërpeshave, ato synojnë të pengojnë përqendrimin e autoritetit dhe sundimin e pakufizuar të një interesi të vetëm.

Madisoni shqetësohej veçanërisht nga mundësia që një shumicë e pakontrolluar të cenonte të drejtat e të tjerëve. Duke u mbështetur në përvojën e disa legjislaturave shtetërore të kohës, ai druhej se të varfrit mund të shpronësonin të pasurit ose debitorët të dëmtonin kreditorët. Si shembuj përmendte prirjet për emetim të parasë letër, anulim borxhesh, ndarje të barabartë të pronës dhe projekte të tjera që ai i vlerësonte si të papërshtatshme ose të padrejta. Ky vlerësim pasqyron shqetësimin e tij për mbrojtjen e pronës dhe kufizimin e fraksioneve shumicë, jo një përfundim neutral se çdo politikë rishpërndarëse është e padrejtë.

Argumenti i Madisonit është një ndër formulimet më të qarta të rrezikut të tiranisë së shumicës. Megjithatë, pretendimi se rregullimi kushtetues përbën njëkohësisht kusht të domosdoshëm dhe garanci të mjaftueshme kundër saj është kritikuar. Institucionet e përfaqësimit dhe ndarja e pushteteve nuk sigurojnë vetvetiu mbrojtjen e çdo pakice. Veçanërisht, rendi fillestar kushtetues amerikan nuk i mbrojti nga nënshtrimi dhe përjashtimi afrikano-amerikanët, të cilët nuk përbënin një shumicë politike të lirë as në nivelin vendor, as në atë kombëtar. Ky kufizim historik tregon hendekun ndërmjet projektimit institucional dhe garantimit efektiv të të drejtave.