Lufta sovjeto-afgane lidhet me ndërhyrjen ushtarake të Bashkimit Sovjetik në Afganistan në dhjetor 1979 dhe me luftën që vazhdoi deri në tërheqjen e forcave sovjetike më 1989. Sfondi i saj ishte grushti ushtarak i prillit 1978, pas të cilit pushtetin e mori Partia Popullore Demokratike e Afganistanit, një parti komuniste e përçarë nga rivalitetet e brendshme.

Ndërhyrja sovjetike e dhjetorit 1979 e vendosi Babrak Karmal-in në krye të regjimit. Konflikti ndërmjet qeverisë afgane dhe forcave kundërshtare të muxhahedinëve, të cilat gjithashtu ishin të ndara në fraksione, u shndërrua në një luftë me angazhim të gjerë sovjetik. Mijëra ushtarë sovjetikë morën pjesë në operacione, por nuk arritën t'i siguronin regjimit qëndrueshmëri dhe kontroll të padiskutueshëm territorial. Qeveria mbështetej fort në Kabul dhe në qendrat që mund të mbroheshin ushtarakisht, ndërsa siguria në pjesë të mëdha të vendit mbeti e pasigurt.

Ndërhyrja ishte një faktor i rëndësishëm në përfundimin e periudhës së uljes së tensioneve të Luftës së Ftohtë dhe në acarimin e marrëdhënieve ndërmjet Moskës dhe Uashingtonit gjatë gjysmës së parë të viteve 1980. Humbjet e shumta sovjetike patën pasoja edhe në politikën e brendshme të Bashkimit Sovjetik, veçanërisht pas ardhjes së Mikhail Gorbaçovit në krye të Partisë Komuniste në mars 1985 dhe fillimit të perestrojkës.

Në kuadër të «mendimit të ri politik» të Gorbaçovit, udhëheqja sovjetike shpalli një program tërheqjeje. Largimi i trupave përfundoi më 1989, por qeveria komuniste afgane vazhdoi të ekzistonte edhe për disa vjet dhe u rrëzua më 1992. Tërheqja sovjetike, kështu, nuk solli menjëherë përfundimin e konfliktit të brendshëm afgan.