Në teorinë e lojërave, seri përsëritjesh të së njëjtës lojë ndërmjet të njëjtëve lojtarë. Quhet edhe superlojë. Përsëritja ndryshon kushtet strategjike, sepse pjesëmarrësit mund ta lidhin sjelljen e tyre të ardhshme me veprimet e mëparshme të njëri-tjetrit.

Kjo ka rëndësi veçanërisht në dilemën e të burgosurit dhe në lojën e pulës, ku përballja përmban një nxitje për konflikt ose për mosbashkëpunim. Në një takim të vetëm, lojtarët racionalë mund të mos arrijnë një rezultat bashkëpunues. Në lojën e përsëritur, mundësia e shpërblimit, përgjigjes ose ndëshkimit në të ardhmen mund ta mbështesë bashkëpunimin, por nuk e garanton atë.

Një trajtim i njohur është Evolucioni i bashkëpunimit i Robert Axelrod-it, më 1984. Ai sugjeron se marrëveshjet e pashkruara për të jetuar dhe për ta lënë tjetrin të jetojë, që u shfaqën ndërmjet trupave aleate dhe gjermane në Frontin Perëndimor gjatë Luftës së Parë Botërore, mund të kuptohen si ekuilibra të lojërave të përsëritura. Po kështu, disa forma bashkëpunimi ndërmjet kafshëve mund të analizohen si rezultate të ndërveprimeve të përsëritura, ku sjellja e tanishme lidhet me pasojat e takimeve të ardhshme.