Person që merret profesionalisht me përpjekjet për të ndikuar në hartimin ose zbatimin e politikave publike, në emër të klientëve, ose që i këshillon klientët si ta ushtrojnë vetë këtë ndikim. Fjala vjen nga «lobby», korridori ose hapësira pranë sallës së një asambleje ligjvënëse ku mund të takohen më lehtë deputetët. Lobimi përfshin veprimtari të ligjshme për paraqitjen e interesave dhe të argumenteve para vendimmarrësve; ai nuk është vetvetiu sinonim i korrupsionit, megjithëse mënyra e ushtrimit të ndikimit mund të ngrejë probleme të rënda etike e juridike.

Në lobim marrin pjesë grupe interesi, departamente të marrëdhënieve me qeverinë të ndërmarrjeve të mëdha dhe ambasada të huaja. Ndërmjetësit profesionistë, si firmat e këshillimit politik ose juristët e specializuar, mund të punojnë me kontratë për klientë të ndryshëm. Ata dallohen nga lobistët e brendshëm, të punësuar drejtpërdrejt nga një firmë ose grup interesi për të përfaqësuar atë organizatë.

Në Shtetet e Bashkuara, lobistët kanë qenë të shumtë si në nivel federal, ashtu edhe në atë të shteteve, me një përqendrim të veçantë rreth Kongresit. Mënyra tradicionale mbështetej te rrjetet e njohjeve dhe të ndikimit personal mbi ligjvënësit. Kjo u plotësua dhe pjesërisht u zëvendësua nga teknika të firmave të fushatave politike: formulimi i çështjeve për publikun, mobilizimi i zgjedhësve dhe mbledhja e fondeve zgjedhore. Ndikimi ushtrohet kështu edhe në mënyrë të tërthortë, përmes presionit elektoral.

Komitetet e veprimit politik, të njohura me shkurtesën PAC, të krijuara nga korporata, sindikata ose organizata të tjera, shërbejnë si mekanizma për mbledhjen dhe shpërndarjen e fondeve në mbështetje të kandidatëve me qëndrime të caktuara politike. Numri dhe shpenzimet e tyre u rritën ndjeshëm gjatë dekadave të fundit të shekullit XX. Në fund të vitit 1988, Komisioni Federal i Zgjedhjeve numëronte 4.268 komitete të regjistruara; për ciklin zgjedhor 1987–1988, raporti i tij për komitetet jopartiake jepte rreth 364,2 milionë dollarë pagesa të përgjithshme. Këto pagesa nuk duhen barazuar të gjitha me kontribute të drejtpërdrejta për kandidatët.

Në Britani, megjithëse veprimtaria ishte në shkallë shumë më të vogël se në SHBA, lobimi profesional u zgjerua gjatë viteve 1980 me një ritëm që Shoqata e Këshilltarëve të Marrëdhënieve Publike e vlerësonte në 20–25 për qind në vit. Rritja solli shqetësime për standardet profesionale, ndikimin e papërshtatshëm dhe nevojën për regjistrim ose kode sjelljeje. Shqetësime të ngjashme u shfaqën në Bashkimin Evropian, ku zgjerimi i lobimit profesional nxiti shqyrtime nga Parlamenti Evropian për rregullimin e sjelljes së lobistëve.

Në SHBA, Ligji Federal për Rregullimin e Lobimit i vitit 1946 parashikonte regjistrim dhe raportim për identitetin e lobistëve, interesat e përfaqësuara dhe financimin e veprimtarisë. Në «Shtetet e Bashkuara kundër Harriss-it» (1954), Gjykata e Lartë ia kufizoi fushën, duke e lidhur me komunikimet e drejtpërdrejta me anëtarët e Kongresit dhe me mbledhjen ose marrjen e fondeve kur ndikimi mbi legjislacionin ishte një nga qëllimet kryesore. Kjo e la jashtë një pjesë të gjerë të ndikimit politik të tërthortë.

Regjimi i vitit 1946 u kritikua si i vështirë për t'u zbatuar dhe me efekt praktik të kufizuar, ndonëse lobistë mund të ndiqeshin e të dënoheshin sipas dispozitave kundër ryshfetit dhe korrupsionit. Propozimet për reformë ngritën problemin e pajtimit të transparencës me privatësinë dhe lirinë e shprehjes. Më 1995, Ligji për Transparencën e Lobimit zëvendësoi kuadrin e mëparshëm federal. Debati ilustron se regjistrimi nuk është i njëjtë me miratimin zyrtar të veprimtarisë: lobistët mund ta paraqesin regjistrimin si dëshmi besueshmërie në marketingun e tyre, edhe kur autoriteti publik thjesht regjistron të dhënat.

Kanadaja vendosi një regjim regjistrimi që hyri në fuqi më 1989, me synimin të identifikonte lobistët dhe detyrat e tyre. Ai dallonte profesionistët që punonin për klientë nga punonjësit që lobonin për punëdhënësin e vet. Përkrahës të lobimit profesional në Kanada argumentonin se bërja publike e veprimtarisë kishte pakësuar dyshimet ndaj saj. Ky është një argument në favor të transparencës, jo garanci se çdo ndikim i regjistruar është i drejtë.

Zhvillimi i lobimit profesional është pjesë e profesionalizimit më të gjerë të politikës. Veprimtaria politike mund të bëhet karrierë e përhershme, në të cilën një periudhë si deputet pasohet nga punësimi si lobist. Kjo vazhdimësi e aftësive dhe e lidhjeve personale shpjegon një pjesë të vlerës së lobistit për klientin, por edhe shqetësimin publik për kalimin nga posti politik te përfaqësimi privat i interesave.