Në kuptimin më të përgjithshëm, mungesa e ndërhyrjes ose e pengimit të veprimit. Megjithatë, për shkak të rëndësisë së madhe që ka liria në jetën politike dhe morale, pothuajse çdo pjesë e përkufizimit të saj është objekt debati: kush duhet të jetë i lirë, nga çfarë pengesash dhe për të bërë çfarë. Për këtë arsye, një përkufizim i shkurtër nuk i zgjidh dallimet ndërmjet teorive të lirisë.

Gerald MacCallum-i propozoi që pohimet për lirinë të shprehen sipas një forme të përbashkët: «A është i lirë nga B për të bërë p». A tregon vepruesin, B pengesën ose kufizimin, ndërsa p veprimin ose gjendjen që synohet të arrihet. Sipas kësaj qasjeje, mosmarrëveshjet për lirinë lidhen me mënyrën si përcaktohen këta tre përbërës. Formula ndihmon të zbulohet se për çfarë nuk pajtohen palët dhe ofron një kuadër formal ku mund të vendosen pikëpamje të ndryshme. Ajo, megjithatë, nuk jep vetë një shpjegim përmbajtësor. Në këtë kuptim mund të ketë një koncept të përgjithshëm të lirisë dhe shumë konceptime të saj, pra shumë mënyra për ta plotësuar formulën.

Isaiah Berlin-i propozoi dallimin ndërmjet lirisë negative dhe lirisë pozitive. E para përqendrohet te mungesa e ndërhyrjes nga të tjerët; e dyta te aftësia e vepruesit për të qenë zot i veprimeve të veta dhe për të realizuar synime. Berlin-i i kushtoi vëmendje të veçantë lidhjes ndërmjet lirisë pozitive dhe trajtimit të lirisë si marrëdhënie brenda vetë individit. Ai dyshonte te konceptime që e ndanin personin në një «vete të lartë» dhe një «vete të ulët», ose në dy pjesë të ngjashme, ku liria paraqitej si sundimi i njërës mbi tjetrën. Tre probleme tregojnë sa të ndryshme mund të jenë konceptimet që dalin nga këto zgjedhje teorike.

Problemi i parë është dallimi ndërmjet lirisë dhe aftësisë. Në shumë marrëdhënie shoqërore, shqetësimi kryesor lidhet me pengesat për të cilat janë përgjegjës njerëz të tjerë. Kjo i shtyn disa autorë të dallojnë nëse një person është i aftë të bëjë diçka nga fakti nëse është i lirë ta bëjë. Për shembull, mund të thuhet se jam i lirë të fluturoj si zog, sepse askush nuk më pengon, por nuk jam i aftë ta bëj. Anasjelltas, mund të jem fizikisht i aftë të kryej shumë veprime që ligji nuk më lejon t’i kryej.

Dallimi ndërlikohet në shembuj të tjerë. Nëse e thyej kyçin e dorës aksidentalisht, mund të mos jem në gjendje të shkruaj; nëse dikush më vendos pranga, mund të them se nuk jam i lirë të shkruaj. Në të dyja rastet, pengesa e menjëhershme është fizike. Shpjegimi më i natyrshëm i rastit të dytë është se nuk jam i lirë sepse dikush ma ka hequr aftësinë për të vepruar. Kjo sugjeron se aftësia është kusht i lirisë. Por, po ta pranojmë këtë kusht pa kufizime, nga paaftësia për të fluturuar si zog do të pasonte edhe mungesa e lirisë për të fluturuar.

Aftësitë fizike mund të ndikohen si nga vetë individi, ashtu edhe nga të tjerët, dhe ndikimi mund të jetë i qëllimshëm ose aksidental. Prangat krijojnë një pengesë të përkohshme, ndërsa disa dëmtime nuk janë të kthyeshme. Nëse e thyej kyçin e dorës me qëllim, a është marrëdhënia ndërmjet aftësisë dhe lirisë sime për të shkruar e njëjtë si kur ma pengon dikush tjetër shkrimin me pranga? Në konceptimin e Hillel Steiner-it, personi nuk është i lirë nëse dhe vetëm nëse veprimi i tij pengohet nga një person tjetër. Kështu, mungesa e lirisë për të bërë p kërkon paaftësi për ta bërë p për shkak të dikujt tjetër. Aftësia lidhet me lirinë, por vetëm brenda marrëdhënieve ndërpersonale.

Problemi i dytë është nëse pengesat e brendshme të individit duhet të llogariten si kufizime të lirisë. Steiner-i dhe autorë të ngjashëm e trajtojnë lirinë vetëm në marrëdhëniet ndërmjet njerëzve. Të tjerë përfshijnë edhe karakteristika ose prirje psikologjike që e pengojnë personin të veprojë. Të supozojmë se vuaj nga agorafobia dhe, në shembullin e dhënë, askush tjetër nuk ma ka shkaktuar ose imponuar këtë gjendje, edhe nëse të tjerët mund të më ndihmojnë ta kapërcej.

Nëse themi se kapërcimi i kësaj frike do të ma shtonte lirinë, atëherë pranojmë një kuptim brendapersonal të lirisë. Nëse e kufizojmë lirinë te marrëdhëniet ndërpersonale, përkundrazi, do të themi se jam i lirë të ec në hapësira të hapura, por psikologjikisht nuk jam në gjendje ta bëj. Dallimi nuk ka të bëjë me mohimin e vështirësisë, por me pyetjen nëse ajo duhet të përfshihet në përkufizimin e lirisë.

Problemi i tretë është marrëdhënia ndërmjet lirisë dhe burimeve. Për të kryer veprime ose për të arritur qëllime, individët kanë nevojë për kushtet përkatëse të veprimit: së paku hapësirë dhe shpesh mjete financiare. Nëse e quajmë të lirë për të bërë p një person që nuk i ka këto burime, atëherë sigurimi i tyre nuk ia shton lirinë, por vetëm mundësitë materiale. Shumë autorë e pranojnë këtë përshkrim.

Autorë të tjerë dallojnë lirinë formale nga liria reale ose përmbajtësore. Në rastin e mësipërm, sigurimi i burimeve nuk e ndryshon lirinë formale, por rrit mundësinë reale të veprimit dhe, në këtë kuptim, lirinë përmbajtësore. Një dallim i ngjashëm bëhet edhe për të drejtat: njohja formale dhe mundësia efektive e ushtrimit të tyre nuk janë e njëjta gjë. Sipas mbrojtësve të kësaj qasjeje, liria që ka rëndësi praktike për njerëzit është pikërisht kjo e dyta.

Këtu lind edhe pyetja nëse liria mund të përkufizohet pavarësisht arsyeve për të cilat e vlerësojmë. Disa ndajnë dy çështje: çfarë është liria dhe përse, nëse ka arsye, ajo është e vlefshme. Të tjerë e shohin këtë ndarje si të papërshtatshme. Për shembull, zgjedhja individuale dhe autonomia përmenden shpesh në diskutimin e lirisë. A është liria një mjet që e shton zgjedhjen ose autonominë, apo vetë liria qëndron në pasjen e zgjedhjes dhe të autonomisë?

Një mënyrë për ta trajtuar çështjen është të dallohet liria në kuptim të përgjithshëm nga liritë e veçanta, megjithëse mbetet e paqartë si mund të mblidhen këto të fundit në një masë të vetme. Disa liri mund të duken pa vlerë në një çast të caktuar: jam i lirë të bëj shumë gjëra që nuk dua t’i bëj ose për të cilat nuk i kam burimet. Megjithatë, dëshirat mund të ndryshojnë dhe burimet mund të sigurohen më vonë. Prandaj vlera e lirisë në përgjithësi, si mundësi zgjedhjeje dhe respektim i autonomisë, pajtohet me ekzistencën e lirive të veçanta që përkohësisht nuk më sjellin dobi.

Përgjigjet e ndryshme ndaj këtyre problemeve kanë prodhuar shumë konceptime të lirisë. Përpjekjet për të vendosur se cili prej tyre është më i saktë ndeshen edhe me akuzën se, nën pamjen e një dallimi thjesht filozofik, po mbrohet një parapëlqim ideologjik. Kjo e bën të rëndësishme që kuptimi i përdorur i lirisë dhe arsyet e mbrojtjes së tij të shprehen qartë.