Liria për të shprehur ide dhe mendime pa pengesa të pajustifikuara dhe, veçanërisht, pa frikë ndëshkimi për vetë shprehjen e tyre. Ajo përfshin komunikimin me gojë, shkrimin, shtypin, transmetimet në radio e televizion, shpërndarjen e regjistrimeve dhe forma të tjera të botimit e komunikimit publik.

Sistemet juridike nuk e trajtojnë këtë liri si të pakufizuar, megjithëse garancitë dhe kufijtë ndryshojnë ndjeshëm. Edhe garancia kushtetuese amerikane nuk do të thotë se çdo përdorim i fjalës është i mbrojtur në çdo rrethanë. Historikisht, kufizime janë vendosur për nxitjen e dhunës ose kryengritjes, komplotin, cenimin e reputacionit dhe shpifjen, si në të folur ashtu edhe në shkrim, shprehjet e urrejtjes racore dhe blasfeminë. Prania e këtyre ndalimeve në historinë e një sistemi nuk i bën të gjitha të pajtueshme me standardet e të drejtave të njeriut. Sipas interpretimit të Komitetit të OKB-së për të Drejtat e Njeriut, ndalimet e përgjithshme të mosrespektimit të fesë, përfshirë blasfeminë, nuk përputhen me lirinë e shprehjes, përveç rrethanave të posaçme të nxitjes së urrejtjes që kërkon ndalim sipas Paktit Ndërkombëtar për të Drejtat Civile dhe Politike.

Tradita liberale e mbron fuqimisht shkëmbimin e lirë të ideve si kusht të demokracisë, mjet qëndrese ndaj tiranisë dhe mundësi për përmirësimin e shoqërisë. Një kufi i përdorur shpesh në këtë traditë është shmangia e shkeljes së të drejtave të të tjerëve ose e një dëmi të parashikueshëm dhe të parandalueshëm. Megjithatë, përkufizimi i dëmit dhe përligjja e kufizimit kërkojnë argumentim; mospajtimi ose fyerja e ndier nuk e zgjidhin vetvetiu çështjen.

Kufiri ndërmjet shprehjes dhe veprimit jo të folur nuk është i prerë. Djegia e një flamuri ose shkatërrimi i një simboli mund të shprehë një qëndrim politik, megjithëse veprimi mund të ngrejë edhe çështje të tjera, si dëmtimi i pronës. Prandaj liria e shprehjes përfshin edhe dimensione simbolike dhe nuk kufizohet vetëm te fjalët e shqiptuara.