Abraham Lincoln (1809–1865) ishte politikan amerikan dhe president i Shteteve të Bashkuara gjatë Luftës Civile. Një nga shprehjet më të njohura të idealit të tij demokratik ishte fjalimi i Gettysburg-ut, në Pensilvani, i mbajtur në përurimin e varrezës së ushtarëve të rënë. Në atë fushëbetejë, forcat e Konfederatës kishin pësuar një disfatë që i dha fund fushatës së tyre pushtuese në veri. Lincoln-i tha se bota do t'u kushtonte pak vëmendje fjalëve të shqiptuara aty, por shprehu shpresën se qeverisja e popullit, nga populli dhe për popullin nuk do të zhdukej.

Madhështia e kësaj gojëtarie nuk e shteron vlerësimin e politikës së tij. Një interpretim kritik thekson se përparësia e tij si president ishte ruajtja e Bashkimit dhe se politikat ndaj skllavërisë u formësuan edhe nga ky qëllim. Megjithatë, kjo nuk do të thotë se ai nuk e kundërshtonte skllavërinë në planin moral. Në letrën drejtuar Albert G. Hodges-it më 1864, Lincoln-i e shprehu qartë bindjen se skllavëria ishte e padrejtë, duke dalluar këtë bindje personale nga kompetencat që mendonte se i jepte Kushtetuta për të vepruar si president. Kundërshtimi moral i skllavërisë, kufizimet kushtetuese dhe strategjia e ruajtjes së Bashkimit ishin elemente të lidhura, por jo të njëjta.

Ai ishte gjithashtu një strateg i aftë partiak. Në vlerësimet kritike të stilit të tij, kjo aftësi përshkruhet si zotësi manipulimi dhe shfrytëzimi të përçarjeve midis demokratëve veriorë e jugorë. Ndarja e Partisë Demokratike mbi çështjen e skllavërisë ishte një faktor i rëndësishëm në zgjedhjet presidenciale të vitit 1860; nuk mund t'i atribuohet vetëm veprimit të Lincoln-it. Përballë kundërshtarëve të përçarë, ai fitoi presidencën me më pak se 40 për qind të votës popullore, afërsisht 39,8 për qind, duke siguruar shumicën e nevojshme në Kolegjin Zgjedhor.