Ligji i hekurt i pagave është doktrina sipas së cilës, në kapitalizëm, paga e punëtorit priret të mbahet në nivelin minimal të jetesës, të mjaftueshëm për të mbajtur gjallë punëtorin dhe për të siguruar riprodhimin e brezit të ardhshëm të klasës punëtore. Quhet i hekurt sepse paraqitet si një kufizim i pashmangshëm, që përpjekjet për rritje të qëndrueshme të pagave nuk mund ta kapërcejnë brenda sistemit.

Doktrina lidhet veçanërisht me socialistin gjerman Ferdinand Lassalle, 1825–1864. Marksi e kundërshtoi me gjuhë shumë të ashpër në Kritikën e Programit të Gotës të vitit 1875. Ai e shihte argumentin e Lassalle-it si një ripunim të teorisë së popullsisë së Thomas Malthus-it: ndryshimet e pagave dhe të numrit të punëtorëve do ta kthenin vazhdimisht pagën te minimumi i jetesës.

Disa shkrime të hershme të Marksit mund të krijojnë përshtypjen se edhe ai kishte pranuar një ide të ngjashme në një periudhë të mendimit të vet. Megjithatë, kjo nuk duhet ngatërruar me të gjithë teorinë e tij të pagës. Në analizën e zhvilluar marksiste, nevojat e punëtorit kanë edhe përmbajtje historike e shoqërore, ndërsa lufta ndërmjet punës dhe kapitalit ndikon mbi kushtet e punësimit. Shfrytëzimi kapitalist, në këtë analizë, nuk varet nga pretendimi se paga duhet të mbetet gjithmonë në një minimum biologjik të pandryshueshëm.