Legjislacion britanik për mbrojtjen e informacionit zyrtar dhe për ndëshkimin e disa formave të zbulimit të paautorizuar të tij. Një reformë e rëndësishme ishte Ligji për Sekretet Zyrtare i vitit 1989, i cili zëvendësoi nenin 2 të ligjit të vitit 1911, jo të gjithë ligjin e mëparshëm. Neni i vjetër kishte një fushë shumë të gjerë; reforma e lidhi përgjegjësinë penale me kategori më të përcaktuara informacioni dhe me kushte të veçanta për secilën prej tyre.

Kategoritë përfshijnë sigurinë dhe shërbimet e zbulimit, mbrojtjen, marrëdhëniet ndërkombëtare, informacionin e marrë në mirëbesim nga shtete ose organizata ndërkombëtare, informacionin zbulimi i të cilit mund të ndihmojë kryerjen e krimeve ose shmangien e ndjekjes penale, si edhe materiale të caktuara që lidhen me përgjimin dhe veprimtari të autorizuara të sigurisë. Jo çdo bisedë mbi këto tema është vepër penale. Zbatimi varet nga statusi i personit, mënyra si e ka marrë informacionin, mungesa e autorizimit dhe kushtet e përcaktuara në dispozitën përkatëse; në disa raste kërkohet dëm ose mundësi dëmi. Për pjesëtarë të caktuar të shërbimeve të sigurisë, detyrimi i ruajtjes së sekretit është më i rreptë.

Reforma u nxit edhe nga vështirësitë e qeverive në proceset e mëparshme. Më 1985, Clive Ponting, nëpunës i Ministrisë së Mbrojtjes, u shpall i pafajshëm pasi i kishte dhënë deputetit laburist Tam Dalyell informacion mbi Luftën e Falklandeve. Ai ishte akuzuar sipas nenit 2(1)(a) të ligjit të vitit 1911. Vendimi i jurisë u interpretua gjerësisht si pranim se zbulimi mund t'i shërbente interesit të shtetit ose publikut edhe kur binte ndesh me interesin e qeverisë së ditës. Megjithatë, një vendim i tillë pafajësie nuk ishte një vendim gjyqësor i arsyetuar që krijonte vetvetiu një përjashtim të përgjithshëm ligjor.

Në çështjen Spycatcher, më 1988, Lordët e Drejtësisë nuk lejuan vazhdimin e ndalimit të publikimit mbi bazën e fshehtësisë së informacionit që ishte bërë tashmë gjerësisht i njohur jashtë vendit. Libri ishte shkruar nga ish-punonjësi i shërbimit të sigurisë Peter Wright. Çështja tregoi kufizimet praktike të ruajtjes së një sekreti pasi përmbajtja e tij kishte hyrë në qarkullim publik ndërkombëtar.

Ligji i vitit 1989 e zhvendosi theksin te natyra e informacionit, detyrimet e zbuluesit dhe elementet e veprës penale. Ai nuk parashikoi një mbrojtje të përgjithshme sipas së cilës bindja e zbuluesit se po vepron në interesin publik e përjashton automatikisht përgjegjësinë. Kjo synonte të shmangte pasigurinë e treguar nga çështje të tilla, por nuk garanton dënim në çdo rast: akuza duhet të provojë elementet që kërkon ligji.

Përkrahësit argumentonin se përcaktimi i kategorive do ta linte pjesën tjetër të informacionit më të hapur për publikun. Kritikët përgjigjeshin se vetë kategoritë ishin mjaft të gjera dhe se mungesa e një mbrojtjeje të përgjithshme të interesit publik mund të pengonte zbulimin e abuzimeve. Debati lidhet kështu me ekuilibrin ndërmjet sigurisë, detyrimit të besnikërisë së nëpunësit dhe llogaridhënies demokratike.