Emërtim për lëvizje popullore të larmishme që largohen nga format konvencionale të organizimit dhe të shprehjes politike dhe eksperimentojnë me marrëdhënie shoqërore, kuptime kulturore dhe identitete të reja. «Të reja» nuk do të thotë vetëm të krijuara rishtazi, por shënon dallimin e tyre nga modele të përqendruara kryesisht te partia, sindikata dhe konflikti klasor.

Në shoqëritë e zhvilluara kapitaliste, këto lëvizje janë mobilizuar rreth feminizmit, ekologjisë, paqes dhe kundërshtimit të armëve bërthamore. Në Afrikë, Azi dhe Amerikën Latine, fusha e tyre ka qenë më e gjerë. Në Amerikën Latine, gjatë qëndresës ndaj sundimit ushtarak dhe proceseve të demokratizimit, kanë përfshirë bashkësi katolike të bazës, shoqata lagjesh, organizime të banorëve të vendbanimeve të ngritura pa leje, grupe grash dhe të drejtash të njeriut, kooperativa fshatare dhe aktivistë mjedisorë.

Këto lëvizje pasqyrojnë shumëllojshmërinë e kundërthënieve brenda sistemeve shoqërore: ndarjet racore, gjinore dhe kulturore krahas atyre klasore. Synojnë ta zgjerojnë fushën e asaj që quhet politike, të rrisin aftësinë e njerëzve për të ndikuar vendimet mbi jetën e tyre dhe ta bëjnë shoqërinë civile një hapësirë veprimi më autonome nga kontrolli shtetëror.

Vetë larmia krijon vështirësi metodologjike dhe politike. Nuk është e qartë nëse një përkufizim i vetëm mund të përfshijë të gjitha lëvizjet që marrin këtë emërtim. Politikisht, ato përballen me problemin e vazhdimësisë së organizimit dhe të mobilizimit. Mund të përthithen nga institucionet shtetërore ose të nënshtrohen përmes kooptimit, sikurse mund të goditen me shtypje të drejtpërdrejtë. Megjithatë, ekzistenca e tyre vë në pikëpyetje idenë e «fundit të politikës», sepse dëshmon lindjen e formave dhe të niveleve të reja të përpjekjes për barazi.