Lëvizja shoqërore është një bashkim veprimtarish, organizatash dhe individësh rreth ideve dhe qëllimeve që krijojnë forma të përbashkëta identifikimi shoqëror e politik. Ajo mund të përfshijë parti politike dhe organizata fushatash, por edhe njerëz që nuk bëjnë pjesë në asnjë strukturë formale. Prandaj nuk barazohet domosdoshmërisht me një organizatë të vetme ose me një anëtarësi të përcaktuar.

Ndikimi i lëvizjes nuk kufizohet te veprimet e drejtpërdrejta politike. Suksesi i lëvizjes feministe, për shembull, lidhet edhe me mënyrën se si idetë e saj i shtynë gratë dhe më pas burrat të rishqyrtonin përfytyrime për rolin e gruas që më parë pranoheshin gjerësisht dhe kundërshtoheshin rrallë. Në këtë mënyrë, lëvizjet shoqërore fusin mënyra të reja të të menduarit në agjendën politike dhe krijojnë mekanizma për ndryshime të rëndësishme.

Megjithatë, potenciali për ndryshim mund të dobësohet nga përçarjet e brendshme lidhur me qëllimet, strategjitë dhe taktikat. Debatet brenda lëvizjes mjedisore e ilustrojnë këtë vështirësi. Edhe arritja e pjesshme e objektivave mund të pakësojë energjinë mobilizuese, siç ka ndodhur me disa pjesë të lëvizjes për të drejtat civile. Në raste të tjera, ndryshimet në qëndrimet shoqërore e politike mund ta lënë pas një lëvizje, si në përvojën e mobilizimit studentor të fundit të viteve 1960.

Lëvizjet mund edhe të institucionalizohen. «Lëvizja laburiste» britanike u bë një emërtim gjithëpërfshirës për Partinë Laburiste, sindikatat, kooperativat dhe organizatat socialiste. Termi vazhdoi të ishte i dobishëm për të përshkruar këtë familje organizatash, megjithëse nuk shprehte më domosdoshmërisht të njëjtën forcë dinamike që kërkonte ndryshim rrënjësor. Institucionalizimi mund të sigurojë vazhdimësi dhe ndikim të qëndrueshëm, ndërsa ndryshon mënyrën dhe intensitetin e mobilizimit.