Emërtim për veprimtarinë e organizuar të grave që synon ndryshimin e pozitës së tyre shoqërore e politike dhe kapërcimin e pabarazisë e të shtypjes. Një shprehje e rëndësishme historike ishte Lëvizja për Çlirimin e Grave, e njohur edhe me shkurtesën WLM. Programet e saj përfshinin mundësi të barabarta në arsim, punësim e paga; vetëvendosje për çështje si kontracepsioni dhe aborti; përmirësimin e shërbimeve publike për kujdesin ndaj fëmijëve; masa ligjore më të forta kundër dhunës ndaj grave në sferën publike dhe private; si dhe përfundimin e diskriminimit për shkak të gjinisë, seksualitetit, racës, besimit fetar ose përkatësisë etnike e kombëtare.

Emërtimi i çlirimit të grave u përvetësua me vetëdije në vitet 1960. Synimi ishte largimi nga mënyra e të folurit që i trajtonte gratë si objekt të një problemi të përcaktuar nga të tjerët, siç sugjeronte formulimi tradicional «çështja e gruas». Gratë duhej të ishin subjekte të veprimit politik dhe të përcaktonin vetë përvojat, kërkesat dhe qëllimet e tyre.

Lëvizja u frymëzua ndër të tjera nga e Majta e Re amerikane. Ajo shprehte një zhvendosje më të përgjithshme të ligjërimit radikal të kohës: krahas gjuhës së të drejtave fituan peshë nocionet e shtypjes, çlirimit dhe veprimit të drejtpërdrejtë politik. Një metodë themelore ishte bashkimi dhe krahasimi i përvojave të jetuara të grave. Përmes grupeve të ngritjes së vetëdijes, takimeve, demonstratave dhe ekspozitave, përvoja që dukej vetëm personale lidhej me marrëdhëniet më të gjera të pushtetit dhe bëhej çështje politike.

Marrëdhënia me institucionet ekzistuese ishte burim debatesh. Krahas kundërshtimit të strukturave të pushtetit që prodhonin forma të ndryshme shtypjeje, disa rryma i jepnin rëndësi punës brenda sistemit për të arritur ndryshime konkrete. Për feministe të tjera, veçanërisht ato që kërkonin një shkëputje më radikale nga rendi ekzistues, kjo qasje ishte e pamjaftueshme. Përplasjet rreth reformës institucionale dhe ndryshimit rrënjësor çuan edhe në distancimin e feministeve radikale nga organizime e orientime të caktuara të lëvizjes. Prandaj ajo duhet kuptuar si një fushë me kërkesa të përbashkëta, por edhe me dallime të rëndësishme për mënyrën e çlirimit.