Lëvizje urbanistike dhe reformuese që lindi nga shqetësimi për pasojat e rritjes së shpejtë të qyteteve në Britaninë viktoriane. Qëllimet e saj u shprehën nga Ebenezer Howard-i në librin «E nesërmja: një rrugë paqësore drejt reformës së vërtetë», botuar më 1898. Howard-i nisej nga një formë determinizmi mjedisor: kushtet e këqija të banimit dhe të mjedisit urban i konsideronte shkak të rëndësishëm të problemeve morale dhe shoqërore.

Ai propozonte qytete të organizuara si bashkësi relativisht të vetëmjaftueshme, me rreth 30 000 banorë, parqe të gjera dhe një brez fermash përreth. Çdo shtëpi do të kishte kopshtin e vet. Synimi ishte ndërthurja e përparësive të qytetit me cilësitë e jetës pranë natyrës, duke e trajtuar vendbanimin si një tërësi të planifikuar.

Dy realizimet klasike të modelit në Angli ishin Letchworth-i dhe Welwyn-i. Pas miratimit të ligjit të parë të planifikimit urban më 1909, ideja e qytetit-kopsht pati ndikim të madh në Angli dhe në vende të tjera, megjithëse shpesh u përshtat, u kufizua ose u shkëput nga disa prej synimeve fillestare. Ndikimi më i gjerë u duk te numri i madh i periferive me kopshte që u ndërtuan ndërmjet viteve 1918 dhe 1939.

Shumë nga idetë e hershme u rikthyen në planifikimin e qyteteve të reja britanike, nga miratimi i Ligjit për Qytetet e Reja më 1946 deri te braktisja e kësaj politike më 1977. Kështu, rëndësia e lëvizjes qëndron jo vetëm te qytetet e ndërtuara sipas modelit fillestar, por edhe te ndikimi i saj mbi banimin, gjelbërimin dhe organizimin e zgjerimit urban.