Organ ose degë e pushtetit shtetëror që shqyrton dhe miraton ligjet. Në trajtën e një kuvendi, legjislativi përbëhet nga anëtarë që marrin pjesë sipas rregullave të përbashkëta të përfaqësimit, debatit dhe votimit. Zakonisht, të paktën dhoma kryesore zgjidhet nga qytetarët; jo çdo dhomë legjislative përbëhet domosdoshmërisht nga anëtarë të zgjedhur. Barazia formale e anëtarëve brenda një dhome lidhet me statusin e tyre parlamentar dhe nuk përjashton funksione të veçanta drejtuese.

Në traditën evropiane, kuvendet ligjvënëse u zhvilluan nga organet që mbretërit mblidhnin periodikisht në Mesjetë për të marrë miratimin e taksave. Me kalimin e kohës, ato u shndërruan në organe që mblidheshin më rregullisht ose pretendonin të kishin të drejtën për të qëndruar në veprim pavarësisht dëshirës së monarkut. Parlamentet angleze të shekullit XVII janë shembull i rëndësishëm. Në veprën e John Locke-ut dhe në përvojën e parlamenteve që ai kishte parasysh u kristalizua një pjesë thelbësore e konceptit modern të pushtetit legjislativ.

Parlamenti britanik dhe Kongresi amerikan janë forma të ndryshme të organizimit legjislativ. Marrëdhënia e ligjvënësit me ekzekutivin dhe gjyqësorin lidhet me ndarjen e pushteteve dhe me çështjen nëse parlamenti ka sovranitet ligjor apo kufizohet nga një kushtetutë e epërme. Kompetencat mund të ndahen edhe sipas territorit, ndërmjet nivelit qendror dhe atij vendor ose ndërmjet federatës dhe njësive të saj. Sipas numrit të dhomave, legjislativi mund të jetë njëdhomësh ose dydhomësh. Përveç miratimit të ligjeve, kuvendet zakonisht ushtrojnë përfaqësim, kontroll mbi ekzekutivin dhe miratim ose mbikëqyrje të financave publike.