Legjislacioni i deleguar, i quajtur edhe legjislacion dytësor, përbëhet nga rregulla juridike që nxirren prej ministrave ose autoriteteve të tjera në bazë të kompetencave që u jep një ligj i miratuar nga parlamenti. Ligji parlamentar përbën legjislacionin parësor; aktet e deleguara përcaktojnë hollësitë e zbatimit dhe të administrimit të tij. Ato mund të jenë juridikisht detyruese, por kjo nuk do të thotë se kanë të njëjtën pozitë në hierarkinë juridike me ligjin që i autorizon. Vlefshmëria e tyre varet nga respektimi i kompetencës dhe i kushteve të vendosura në të.

Një akt i tillë mund të kundërshtohet në gjykatë kur pretendohet se ministri ose autoriteti përkatës ka tejkaluar kompetencën e dhënë nga ligji, e ka përdorur për një qëllim të palejuar ose nuk ka respektuar kërkesat procedurale. Në Mbretërinë e Bashkuar, forma kryesore janë instrumentet statutore: akte të shkruara të nxjerra mbi bazën e autorizimit ligjor. Këtu përfshihen rregullore ministrore dhe disa urdhra të monarkut në Këshillin Privat. Kodet e praktikës mund të shoqërojnë zbatimin e ligjit, por statusi i tyre ndryshon: jo çdo kod krijon rregulla të detyrueshme juridike në të njëjtën mënyrë si një instrument statutor.

Sasia dhe shtrirja e legjislacionit të deleguar janë rritur me zgjerimin e veprimtarisë shtetërore dhe me trysninë mbi kohën e parlamentit. Përkrahësit e paraqesin si mënyrë të efektshme për ta çliruar parlamentin nga trajtimi i hollësive teknike dhe administrative. Sipas tyre, shumë nga këto çështje nuk shkaktojnë kundërshtime të mëdha politike dhe parlamenti e ka dhënë vetë autorizimin për t'i trajtuar jashtë procedurës së plotë ligjvënëse.

Kritikët kundërshtojnë rritjen e autonomisë ligjvënëse të ekzekutivit ndaj parlamentit dhe kufizimet e kontrollit parlamentar mbi aktet e deleguara. Ata theksojnë se nëpërmjet kësaj rruge janë trajtuar edhe çështje thellësisht të diskutueshme, si rregullat e imigrimit. Për rrjedhojë, dallimi ndërmjet vendimeve politike thelbësore dhe hollësive të thjeshta zbatuese nuk mund të merret gjithmonë si i vetëkuptueshëm.