Harold Laski (1893–1950) ishte politolog britanik, një nga autorët marksistë me ndikim në analizën e institucioneve politike britanike. Veprimtaria e tij bashkonte studimin e pushtetit dhe të organizimit institucional me angazhimin socialist. Ishte figurë e rëndësishme e Shoqatës Fabiane dhe e Partisë Laburiste, por idetë e tij patën jehonë edhe jashtë Britanisë, veçanërisht në lëvizjet kundër kolonializmit.

Në Një gramatikë e politikës, të botuar më 1925, Laski ndërthurte kritikën radikale të strukturës ekonomike të shoqërisë me një program pluralist reformash politike. Sipas tij, pabarazitë në pasuri dhe në mundësitë për të ushtruar ndikim politik pengonin zhvillimin e lirë të shumicës. Ai mbështeste ndërhyrjen e shtetit në ekonomi, por kërkonte ta shoqëronte me decentralizim dhe me përfaqësim të organizuar të grupeve shoqërore. Kjo anë korporatiste dhe pluraliste e projektit synonte të zgjeronte pjesëmarrjen në pushtet dhe të shmangte përqendrimin e tij te një qendër e vetme.

Demokracia në krizë, më 1933, ishte përgjigje ndaj krizës ekonomike dhe papunësisë masive. Laski i interpretonte këto si shprehje të kontradiktave të kapitalizmit me demokracinë dhe shihte te socializmi demokratik rrugën e kapërcimit të tyre. Ai e priti pozitivisht politikën e reformave të Franklin Roosevelt-it, por u ndikua gjithashtu nga vlerësimi i tij i favorshëm për transformimet ekonomike sovjetike nën Stalinin. Ky ishte qëndrimi i Laskit ndaj asaj përvoje, jo një vlerësim i paanshëm i të gjitha pasojave të saj.

Në Refleksione për revolucionin e kohës sonë, më 1943, kërkoi të pajtonte planifikimin ekonomik me mundësinë e vetëshprehjes individuale. Një kritikë ndaj veprës së tij vëren një pabaraspeshë ndërmjet analizës bindëse të institucioneve të pushtetit dhe një trajtimi më idealizues të zhvillimit ekonomik e të marrëdhënieve klasore. Mbështetja për një politikë të jashtme miqësore ndaj Bashkimit Sovjetik bëri që kundërshtarët ta etiketonin si ekstremist, veçanërisht në Shtetet e Bashkuara. Nga ana tjetër, socializmi dhe kundërshtimi i imperializmit i siguruan pasues në lëvizjet nacionaliste antikoloniale, sidomos në Indi.

Më 1945, kur ishte kryetar i organizatës laburiste, Laski theksoi se, sipas kushtetutës së partisë, grupi parlamentar i nënshtrohej organizatës më të gjerë jashtë parlamentit. Winston Churchill-i e përdori këtë pohim për të argumentuar se vota për laburistët do t'ia dorëzonte pushtetin një organi të pazgjedhur nga elektorati. Clement Attlee, drejtuesi parlamentar laburist, ia bëri të qartë Laskit se do të mirëpriste një periudhë heshtjeje nga ana e tij. Laburistët, megjithatë, i fituan zgjedhjet e vitit 1945. Episodi ilustron tensionin ndërmjet autoritetit të organizatës partiake dhe përgjegjësisë së përfaqësuesve të zgjedhur në një sistem parlamentar.