Model i propozuar nga James C. Davies në artikullin «Drejt një teorie të revolucionit» të vitit 1962. Ai shpjegon pse revolucioni mund të bëhet më i mundshëm kur një periudhë e gjatë përmirësimi ekonomik e shoqëror pasohet nga një rënie e shkurtër dhe e fortë.

Gjatë përmirësimit, njerëzit zhvillojnë pritshmëri në rritje për plotësimin e nevojave. Kur kushtet reale përkeqësohen papritur, pritshmëritë nuk ulen menjëherë në të njëjtën masë. Hendeku ndërmjet asaj që njerëzit presin dhe asaj që arrijnë të sigurojnë krijon zhgënjim dhe ndjenjë privimi, të cilat mund të ushqejnë mobilizimin revolucionar.

Në paraqitjen grafike, boshti horizontal tregon kohën dhe boshti vertikal nivelin e pritshëm ose real të plotësimit të nevojave. Vija e plotësimit real ngrihet për një kohë dhe pastaj bie fort, ndërsa vija e pritshmërive vazhdon të ngrihet. Forma e vijës së parë krahasohet me një J të rrotulluar rreth 135 gradë në drejtim të kundërt me akrepat e orës. Thelbi i modelit është hendeku ndërmjet pritshmërive dhe përvojës, jo thjesht varfëria absolute. Ai propozon një kusht që mund ta rrisë mundësinë e revolucionit, jo një ligj sipas të cilit çdo rënie ekonomike shkakton domosdoshmërisht revolucion.