Mbledhje ose konferencë periodike e një partie politike, e zhvilluar për të përcaktuar politikat e saj, për të zgjedhur drejtues ose për të emëruar kandidatë. Roli real i kuvendit varet nga rregullat e partisë dhe nga marrëdhënia e tij me udhëheqjen dhe përfaqësuesit parlamentarë.

Kuvendi që harton politikat ka qenë veçanërisht karakteristik për partitë socialiste europiane. Në disa prej tyre, ndër të cilat Partia Laburiste britanike, janë zhvilluar debate të gjata nëse fjalën përfundimtare për politikën e partisë duhet ta ketë kuvendi, grupi parlamentar apo udhëheqësi. Edhe kur rregullat i japin kuvendit kompetenca të gjera, drejtuesit zakonisht përpiqen të ruajnë kontrollin praktik mbi orientimin dhe zbatimin e politikave. Në shumë parti të së djathtës, kuvendi ka shërbyer më tepër si tubim i përkrahësve dhe demonstrim uniteti sesa si organ që harton në mënyrë të pavarur programin. Këto janë prirje organizative, jo rregulla pa përjashtime për çdo parti.

Kuvendi për emërimin e kandidatit është një veçori e rëndësishme e politikës amerikane. Partia Demokratike dhe Partia Republikane zhvillojnë kuvende në vitet e zgjedhjeve presidenciale, zakonisht gjatë verës para votimit të nëntorit. Cikli presidencial është katërvjeçar dhe zgjedhjet zhvillohen në vite të pjesëtueshme me katër. Kuvendi emëron kandidatin e partisë për president. Pesha e delegacioneve shtetërore lidhet me përfaqësimin dhe fuqinë elektorale të shteteve, por shpërndarja e delegatëve rregullohet nga secila parti dhe nuk është thjesht një kopje e votave të Kolegjit Zgjedhor.

Në dekadat e fundit të shekullit XX, emërimi ishte zakonisht i parashikueshëm para mbledhjes, sepse një kandidat kishte siguruar tashmë mbështetjen e shumicës së delegatëve. Kjo nuk kishte qenë gjithmonë kështu. Në Kuvendin Republikan të vitit 1880 u deshën 36 votime përpara se të emërohej James A. Garfield-i. Ai fitoi më pas presidencën dhe u vra gjatë vitit të parë në detyrë, më 1881.

Organizatat partiake të shteteve mund t'i japin fillimisht mbështetje një kandidati vendas të parapëlqyer, edhe kur nuk presin që ai të fitojë emërimin. Një kandidat i tillë mund t'i përdorë votat e delegacionit si mjet negocimi me pretendentët kryesorë. Prandaj mbetet e mundshme që një kuvend të zhvillojë negociata dhe konkurrencë të mirëfilltë për zgjedhjen e kandidatit, në vend që vetëm të konfirmojë një rezultat të vendosur më parë.

Spektakli, dramatizimi dhe ceremonia e kuvendeve emëruese kanë frymëzuar vepra artistike e publicistike. Ndër shembujt janë filmat The Manchurian Candidate dhe Bob Roberts, si edhe shkrimet e Norman Mailer-it dhe Hunter S. Thompson-it.