Mbledhje delegatësh e një partie politike që ka për detyrë të përzgjedhë ose të miratojë zyrtarisht kandidatët e saj për zgjedhje. Dallohet nga një kuvend i përqendruar kryesisht në hartimin e programit, megjithëse e njëjta mbledhje mund t’i kryejë të dyja funksionet.

Kuvendet nominuese janë veçanërisht të njohura në Shtetet e Bashkuara. Partia Demokratike dhe Partia Republikane mbajnë konventa kombëtare gjatë verës përpara zgjedhjeve presidenciale, të cilat zhvillohen çdo katër vjet. Delegacionet përfaqësojnë shtetet dhe njësi të tjera partiake; madhësia e tyre lidhet me peshën zgjedhore dhe me rregullat e secilës parti, jo me një formulë identike të përbashkët.

Në shumicën e cikleve të fundit të shekullit XX, kandidati fitues e kishte siguruar mbështetjen e nevojshme të delegatëve përpara mbledhjes. Kuvendi shërbente kështu për ta formalizuar zgjedhjen dhe për të paraqitur publikisht bashkimin e partisë. Historikisht, megjithatë, zgjedhja mund të kërkonte shumë raunde dhe negociata. Në kuvendin republikan të vitit 1880, James A. Garfield fitoi nominimin në votimin e tridhjetegjashtë. Ai u zgjodh më pas president dhe u vra gjatë mandatit të tij të shkurtër.

Organizatat partiake të shteteve mund të mbështesnin fillimisht kandidatë vendas pa gjasa të mëdha për fitore, duke e përdorur bllokun e votave si mjet negocimi. Prandaj roli vendimmarrës i kuvendit nuk zhduket në parim vetëm sepse në disa periudha rezultati dihet paraprakisht.

Spektakli, ceremonitë dhe tensioni i këtyre kuvendeve kanë frymëzuar filma si «The Manchurian Candidate» dhe «Bob Roberts», si edhe shkrimet e Norman Mailer-it dhe Hunter S. Thompson-it. Kjo pasqyron funksionin e dyfishtë të kuvendit: përzgjedhjen e kandidatit dhe paraqitjen publike të partisë.