Lloj kulture politike që bashkon pranimin e autoritetit shtetëror nga shumica e qytetarëve me bindjen se pjesëmarrja në detyrat dhe çështjet qytetare ka vlerë. Koncepti u përdor në mënyrë sistematike nga Gabriel Almond-i dhe Sidney Verba në librin Kultura qytetare të vitit 1963 dhe u rishqyrtua në Kulturën qytetare të rishikuar, më 1980.

Modeli u formua nga shqetësimi për qëndrueshmërinë e demokracive perëndimore. Sipas tij, informacioni politik dhe pjesëmarrja e lartë e qytetarëve nuk mjaftojnë vetvetiu për të siguruar qeverisje demokratike të qëndrueshme. Kultura qytetare përmban besnikëri ndaj rendit politik dhe një ndërthurje të pjesëmarrjes me pasivitetin, besimin dhe respektin për autoritetin. Tradita dhe lidhja me vlerat vendore shihen si kundërpesha ndaj përfshirjes së vazhdueshme dhe racionalizimit të plotë të sjelljes politike. Kjo nuk do të thotë se pjesëmarrja është vetëm pasivitet, por se modeli kërkon një përzierje qëndrimesh aktive dhe pranuese.

Kultura qytetare mbështetej në një studim të pesë vendeve, duke shqyrtuar vlerat dhe qëndrimet e qytetarëve që autorët i konsideronin mbështetëse të demokracisë. Kur u botua, vepra zinte vend të rëndësishëm në analizën e sjelljes politike. Më vonë, përqendrimi më i madh te analiza e politikave publike ia zbehu disi pozitën në kërkimet politike.

Në disa vlerësime të fundit të shekullit XX dhe të fillimit të shekullit XXI, shqetësimi fillestar i librit për mbijetesën e demokracisë perëndimore u gjykua si i tepruar. Ky ishte një vlerësim i një konteksti të caktuar historik, jo një përfundim se qëndrueshmëria demokratike nuk mund të vihet në rrezik. Përhapja e arsimit të lartë krijoi gjithashtu kushte për forma të reja pjesëmarrjeje, përfshirë lëvizjet shoqërore dhe grupet e interesit që zhvillojnë fushata. Këto zhvillime e zgjeruan debatin për marrëdhënien ndërmjet besnikërisë, kritikës dhe veprimit qytetar.