Gjendje në të cilën dobësohet bindja e të qeverisurve se rendi politik dhe institucionet që ushtrojnë pushtetin janë të drejta dhe meritojnë bindje. Ajo shkon përtej pakënaqësisë me një vendim të veçantë ose me një qeveri të caktuar: në pikëpyetje vihet e drejta e vetë rendit për të qeverisur.

Termi lidhet veçanërisht me teorinë e zhvilluar në vitet 1970 nga Jürgen Habermas-i, mendimtar gjerman i traditës së teorisë kritike dhe i Shkollës së Frankfurtit. Sipas tij, në kapitalizmin e zhvilluar njerëzit presin që qeveria të ndërhyjë me sukses në ekonomi dhe të sigurojë mirëqenie. Kjo i ngarkon shtetit përgjegjësi për rezultate që nuk i kontrollon plotësisht.

Nëse qeveria nuk ndërhyn ose ndërhyrja e saj dështon, pakënaqësia ekonomike mund të shndërrohet në mosbesim ndaj institucioneve dhe ndaj sistemit kapitalist. Pra, një krizë e aftësisë për të siguruar rezultate mund të kalojë në krizë legjitimiteti: shpjegimet dhe justifikimet me të cilat rendi kërkon përkrahjen e qytetarëve nuk pranohen më si bindëse.