Kriza fiskale është paaftësia reale ose e supozuar e shtetit për të siguruar të ardhura tatimore të mjaftueshme për financimin e programeve dhe shërbimeve të tij. Teoritë e krizës fiskale u përhapën sidomos gjatë viteve 1970. Ato u zhvilluan si nga marksistë, për shembull James O'Connor-i në «Kriza fiskale e shtetit» më 1973, ashtu edhe nga autorë jomarksistë, si Samuel Brittan-i në «Pasojat ekonomike të demokracisë» më 1977. Argumenti ishte se kërkesat ndaj shtetit rriteshin, ndërsa qeveritë nuk mund t'i shtonin pafund tatimet pa rrezikuar mbështetjen për demokracinë liberale dhe as t'i pakësonin lehtësisht shërbimet që qytetarët prisnin prej tyre.

Përvojat e viteve 1980 e vunë në dyshim idenë se kjo kundërthënie do të prodhonte domosdoshmërisht një krizë të menjëhershme. Në Mbretërinë e Bashkuar, qeveritë e Margaret Thatcher-it ulën normat më të larta të tatimit mbi të ardhurat, ndërsa një pjesë e barrës u zhvendos drejt tatimeve të tërthorta, sidomos tatimit mbi vlerën e shtuar. Kritikët e kësaj politike argumentonin se përshtypja e një lehtësimi të përgjithshëm të barrës tatimore nuk pasqyronte domosdoshmërisht atë që kishte ndodhur me të gjitha tatimet dhe grupet e popullsisë. Në Shtetet e Bashkuara, reformat e viteve 1981 dhe 1986 ulën normat marxhinale të tatimit mbi të ardhurat; veçanërisht reforma e vitit 1986 e ndërthuri uljen e normave me zgjerimin e bazës së tatueshme. Zelanda e Re ndërmori gjithashtu një reformë të gjerë tatimore.

Sipas një interpretimi kritik, shteti mund ta shtyjë përballjen me krizën duke i mbledhur të ardhurat në forma më pak të dukshme për qytetarin, për shembull përmes kontributeve të sigurimeve shoqërore. Por ndryshimi i mënyrës së mbledhjes nuk e zgjidh vetvetiu raportin ndërmjet burimeve dhe detyrimeve publike.

Plakja e popullsisë në ekonomitë e zhvilluara e bën këtë raport më të vështirë: ruajtja e të njëjtit nivel shërbimesh mund të kërkojë shpenzime më të larta për frymë për shëndetësi dhe mbrojtje shoqërore, ndërsa pjesa ekonomikisht aktive e popullsisë që kontribuon në financim mund të zvogëlohet. Teoricienët e krizës fiskale theksojnë se politikanët shpesh shmangin pranimin e plotë të këtyre kufizimeve dhe parashikojnë rikthimin e debatit kur zgjidhjet e përkohshme nuk mjaftojnë më. Ky është një argument mbi presionet afatgjata dhe jo provë se çdo shtet përballet pashmangshëm me të njëjtën krizë ose se politikat publike nuk mund ta ndryshojnë rezultatin.