Gjendje në të cilën një debitor nuk arrin të përmbushë në afat detyrimet e shlyerjes së borxhit. Në marrëdhëniet ndërkombëtare, termi është përdorur veçanërisht për vështirësitë e vendeve të varfra ose në zhvillim që kanë grumbulluar borxhe të mëdha ndaj kreditorëve të jashtëm. Borxhi mund të vijë nga huat e institucioneve shumëpalëshe, si Banka Botërore dhe Fondi Monetar Ndërkombëtar, ose nga bankat tregtare. Menaxhimi i tërësisë së borxhit të një vendi shpesh përfshin një varg marrëveshjesh ndërmjet shtetit debitor, Bankës Botërore, FMN-së dhe kreditorëve të tjerë.

Niveli i lartë i borxhit nuk është në vetvete provë e një krize. Kriza shfaqet kur shteti nuk mund të respektojë afatet e pagesës së interesit dhe të principalit, domethënë të shumës bazë të marrë hua. Në këto rrethana ai mund t'i ndërpresë pagesat ose të kërcënojë se do t'i ndërpresë. Reagimet politike të debitorit, kreditorëve dhe institucioneve ndërkombëtare përcaktojnë ecurinë e çdo krize. Për këtë arsye, mënyrat e trajtimit dhe rezultatet e negocimit ndryshojnë ndjeshëm nga një rast në tjetrin.

Kriza ndërkombëtare e borxhit që u shfaq fuqishëm në fillim të viteve 1980 lidhej me disa prirje të përgjithshme të ekonomisë dhe të politikave botërore. Zgjerimi agresiv i huadhënies nga bankat tregtare dhe institucionet shumëpalëshe, veçanërisht nga viti 1974 e tutje, mundësoi akumulimin e detyrimeve të mëdha. Në shumë shtete debitore, hartimi ose zbatimi i dobët i strategjive të zhvillimit kufizoi aftësinë për të krijuar të ardhurat e nevojshme për pagesa. Rritja e normave të interesit në Shtetet e Bashkuara në fillim të viteve 1980 e bëri shërbimin e borxhit ndërkombëtar më të kushtueshëm. Njëkohësisht, rënia e çmimeve botërore të mallrave kryesore që eksportonin vendet e varfra uli të ardhurat e tyre në valutë, pikërisht kur kishin më shumë nevojë për të paguar borxhet.

Pasojat përfshinë rëndimin e vështirësive shoqërore, paqëndrueshmëri politike dhe protesta, sidomos kur pagesat ndaj kreditorëve vazhdonin në kushtet e varfërisë së përhapur. Krizat nxitën programe të faljes ose uljes së borxhit dhe marrëveshje për shtyrjen e afateve e ristrukturimin e pagesave. Ato forcuan edhe rolin e Bankës Botërore dhe të FMN-së në menaxhimin ekonomik të vendeve debitore, pasi ndihma dhe marrëveshjet financiare u shoqëruan me ndikim më të madh mbi politikat e tyre ekonomike.