Konventa ka dy kuptime të rëndësishme në gjuhën politike. Në kuptimin e parë është një kuvend ose mbledhje personash që kanë një shqetësim ose qëllim të përbashkët. Mund të mblidhet, për shembull, për të hartuar një kushtetutë ose për të përcaktuar programin dhe kandidatët e një partie. Emri i referohet këtu vetë organit të mbledhur dhe veprimtarisë së tij.

Në kuptimin e dytë, konventa ose konvencioni është një praktikë e përbashkët dhe një pritje e pranuar për mënyrën e sjelljes. Ajo ndiqet gjerësisht, shpesh pa një urdhër të shkruar dhe ndonjëherë pa sanksion formal. Forca e saj vjen nga njohja dhe pritjet e ndërsjella: pjesëmarrësit e konsiderojnë të përshtatshme ta ndjekin sepse edhe të tjerët e njohin si rregull.

Konvencionet mbi pronën dhe qeverisjen kishin rëndësi të veçantë për David Hume-in. Ato i ofronin një shpjegim të krijimit e qëndrueshmërisë së institucioneve që ndryshonte nga teoria e kontratës shoqërore, të cilën ai e kundërshtonte. Edhe mendimtarët anarkistë kanë parë te konvencionet shembuj të mundësisë së bashkëpunimit pa një pushtet qendror detyrues.

Në Mbretërinë e Bashkuar, shumë rregulla të rëndësishme kushtetuese kanë karakter konvencional. Kushtetuta nuk është tërësisht e pashkruar: ajo përfshin edhe ligje dhe burime të tjera të shkruara, por nuk është mbledhur në një tekst të vetëm të kodifikuar. Konventat e plotësojnë këtë rend duke përcaktuar çfarë pritet politikisht nga mbajtësit e pushtetit. Nuk mjafton vetëm fakti se një veprim është kryer më parë; rëndësi ka bindja se precedenti duhet ndjekur. Një situatë mund të jetë shfaqur vetëm pak herë dhe përsëri të ketë krijuar një pritje të qëndrueshme.

Mundësia që praktika të tilla të prodhojnë bashkëpunim pa detyrim të drejtpërdrejtë e ka bërë lindjen dhe përhapjen e tyre objekt studimi sociologjik e filozofik. Kuptimi institucional i konventës si kuvend dhe kuptimi i saj si praktikë ose rregull i pashkruar janë të dallueshëm, edhe pse të dy lidhen me marrëveshjen dhe veprimin e përbashkët.