Tërësi idesh dhe skemash që synojnë t'u japin punëtorëve pushtet demokratik mbi ndërmarrjet ose organizatat ku punojnë. Në kuptimin e fortë, ai shkon përtej konsultimit dhe pjesëmarrjes simbolike: punëtorët duhet të kenë autoritet real për të marrë vendimet kryesore në fushën e veprimtarisë së tyre.

Ideja ka përshkuar pjesë të rëndësishme të mendimit socialist, përfshirë disa rryma të marksizmit revolucionar, dhe ka qenë një nga themelet doktrinare të sindikalizmit. Ajo ngre pyetjen se kush e drejton prodhimin dhe mbi ç'bazë ushtrohet autoriteti në vendin e punës.

Duhet dalluar ndikimi i punëtorëve brenda pronësisë kapitaliste nga vetëadministrimi i plotë. Në rastin e parë, sindikatat dhe përfaqësuesit në ndërmarrje marrin pjesë në vendimmarrje ose ushtrojnë ndikim të rëndësishëm mbi drejtimin; bashkëvendimmarrja gjermane, e njohur si Mitbestimmung, është një shembull i këtij parimi. Në rastin e dytë, synohet që punëtorët ta administrojnë vetë industrinë në kushte pronësie shoqërore, në vend të pronësisë private të kapitalit. Sistemi jugosllav i këshillave punëtore në vitet 1950 dhe 1960 u paraqit si shembull i këtij modeli. Këto forma dallojnë në shtrirjen e autoritetit dhe në marrëdhëniet e pronësisë, edhe kur të gjitha lidhen me kërkesën për më shumë pushtet të punëtorëve.