Marrëveshje, rregulla dhe masa që synojnë kufizimin, rregullimin ose stabilizimin e armatimeve dhe të strukturave ushtarake. Kontrolli i armatimeve lidhet ngushtë me çarmatimin, por nuk është i njëjtë me të. Çarmatimi nënkupton zvogëlimin e kapacitetit luftarak; kontrolli mund të përfshijë zvogëlim, ndalim të një kategorie armësh, ngrirje të niveleve ekzistuese ose edhe rritje të pranuara reciprokisht brenda kufijve të marrëveshjes. Qëllimi mund të jetë stabiliteti dhe ulja e rrezikut të luftës, pa qenë domosdoshmërisht hap drejt heqjes së të gjitha armëve. Termi u përhap sidomos nga vitet 1960 për të përfshirë pikërisht këto masa më të gjera.

Masat mund të jenë njëpalëshe, dypalëshe ose shumëpalëshe. Në praktikë, shtetet kanë negociuar më shpesh për kategori të caktuara armësh ose për zona të përcaktuara, si zonat pa armë bërthamore, sesa për çarmatim të përgjithshëm dhe të plotë. Vështirësia qëndron te pajtimi i interesave të ndryshme të sigurisë dhe te krijimi i një ekuilibri që palët e konsiderojnë të pranueshëm.

Konferencat e Hagës më 1899 dhe 1907 nuk arritën kufizime të përgjithshme efektive të armatimeve. Pas Luftës së Parë Botërore, Lidhja e Kombeve zhvilloi përpjekje më të gjera që kulmuan me hapjen e Konferencës Botërore të Çarmatimit në Gjenevë më 1932. Deri më 1935 dështimi i saj ishte bërë i qartë, për shkak të tensioneve ndërmjet fuqive të mëdha, veçanërisht ndërmjet Gjermanisë dhe Francës pas ardhjes së Hitlerit në pushtet. Edhe pa këto tensione, balancimi i forcave të shumë shteteve me nevoja të ndryshme sigurie do të ishte tepër i ndërlikuar.

Më të suksesshme qenë fillimisht marrëveshjet për armatimet detare. Në Uashington më 1922, Shtetet e Bashkuara, Britania, Japonia, Franca dhe Italia ranë dakord për kufizime të flotave të anijeve të rënda luftarake. Në Londër më 1930, tri fuqitë e para e zgjeruan marrëveshjen në kategori të tjera anijesh luftarake. Çështjet ishin më të kufizuara dhe verifikimi më i lehtë. Braktisja e këtij sistemi nga Japonia në mesin e viteve 1930 hapi rrugën për një garë të re detare.

Pas Luftës së Dytë Botërore, negociatat u përcaktuan kryesisht nga rivaliteti i aleancave të Luftës së Ftohtë. Për një kohë të gjatë ato shërbyen edhe për propagandë dhe pozicionim diplomatik. Kur Bashkimi Sovjetik iu afrua barazisë strategjike bërthamore me Shtetet e Bashkuara në fund të viteve 1960, negociatat morën rëndësi më të madhe praktike. Marrëveshjet SALT të viteve 1970 dhe më pas marrëveshjet START vendosën kufij ose ulje të kategorive të armatimeve strategjike.

Vlerësimi i arritjeve të kontrollit të armatimeve është debatues. Marrëveshjet mund të ulin shpenzimet dhe pasigurinë, të kufizojnë përshkallëzimin dhe të krijojnë procedura verifikimi. Ato nuk e zhdukin domosdoshmërisht kapacitetin shkatërrues të palëve dhe nuk e zgjidhin vetvetiu përhapjen e armëve te shtete të tjera. Përmirësimi i marrëdhënieve ndërmjet dy fuqive dhe kufizimi i disa sistemeve armësh nuk garantojnë kontroll të të gjitha teknologjive të reja. Prandaj duhet dalluar përmbushja e një marrëveshjeje të veçantë nga synimi më i gjerë i uljes së rrezikut ndërkombëtar.