Konservimi është bindja ose veprimtaria që synon ta ruajë në ekzistencë diçka me vlerë. Ai përfshin jo vetëm natyrën dhe burimet natyrore, por edhe ndërtesat, peizazhet dhe mjediset historike. Nga pikëpamja etimologjike, ndërmjet konservimit dhe ruajtjes nuk ka një dallim të prerë në gjuhët që i përdorin të dyja shprehjet. Në Anglinë viktoriane, mbrojtësit e shtigjeve publike, ndërtesave të lashta ose llojeve bimore e shtazore flisnin zakonisht për «ruajtjen» e tyre. Edhe organizata britanike CPRE, e themeluar më 1926 për mbrojtjen e fshatit dhe peizazhit rural anglez, kishte fillimisht në emër fjalën që nënkuptonte ruajtje, përpara përdorimit të fjalës mbrojtje.

Me kalimin e kohës u zhvillua një dallim i rëndësishëm: konservimi pranon se gjërat nuk mund të mbeten fjalë për fjalë të pandryshuara, por se ndryshimi mund të drejtohet në mënyrë që të ruhet ajo që ka vlerë. Konservimi i një pylli, për shembull, nuk nënkupton vetëm ndalimin e prerjes së drurëve; mund të kërkojë mbjelljen e drurëve të rinj, madje edhe të llojeve të reja, nëse kjo është e nevojshme për ta mbajtur pyllin të shëndetshëm.

Konservimi dhe lëvizjet që e mbështesin mund të kenë shumë objekte. Mbështetje të gjerë kanë marrë ruajtja e burimeve, sidomos e tokës dhe e lëndëve djegëse fosile, dhe ruajtja e llojeve të gjalla, si e llojeve të veçanta, ashtu edhe e shumëllojshmërisë ekzistuese të tyre në planet. Koncepti zbatohet gjithashtu për peizazhet, habitatet dhe ekosistemet.

Në qytete, faza e parë e konservimit u përqendrua te mbrojtja e ndërtesave të veçanta. Por kjo ngjalli kundërshtimin se një ndërtesë e izoluar, e shkëputur nga një mjedis i përshtatshëm, mund të ruajë pak nga vlera e saj. André Malraux, si ministër francez i Kulturës, e zhvilloi këtë ide me legjislacionin e vitit 1962 për përcaktimin e zonave të tëra urbane si zona të mbrojtura. Ideja u mor dhe u përshtat në Britani përmes zonave të konservimit të krijuara nga ligji i vitit 1967 për cilësinë dhe trashëgiminë e mjedisit qytetar.

Një shtysë e rëndësishme për konservimin urban erdhi nga reagimi publik ndaj projekteve të arkitektëve modernistë. Këta synonin t'i zëvendësonin qytetet tradicionale dhe arkitekturën vendore me struktura të reja prej xhami e betoni, sipas idealeve të pastërtisë së formës dhe të një stili ndërkombëtar. Gjatë viteve 1970, mbrojtësit e konservimit arritën suksese të rëndësishme përballë këtyre projekteve.

Koncepti u zgjerua më tej me «konservimin e integruar», që synon të ruajë njëkohësisht karakterin fizik të zonës dhe kuadrin e veprimtarisë njerëzore brenda saj. Kjo nënkupton se ndërtesat nuk mund të ndahen plotësisht nga mënyrat e jetesës, marrëdhëniet dhe përdorimet që i japin kuptim një lagjeje. Megjithëse UNESCO-ja dhe Komuniteti Evropian e përvetësuan si orientim të përgjithshëm, zbatimi i tij shpesh është treguar i vështirë. Ruajtja e suksesshme fizike mund të rrisë vlerat e pronave dhe të nxisë gentrifikimin, pra zëvendësimin gradual të banorëve dhe veprimtarive ekzistuese nga grupe me të ardhura më të larta. Kështu shfaqet një paradoks: sa më shumë përpjekje bëhen për ta ruajtur mjedisin, aq më shumë mund të ndryshojë karakteri i tij shoqëror.