Procedurë parlamentare në të cilën e gjithë dhoma legjislative shqyrton një çështje sipas rregullave të një komisioni, me të drejtë pjesëmarrjeje për të gjithë anëtarët. Ndryshe nga komisionet e zakonshme, anëtarësia nuk kufizohet te një grup i zgjedhur deputetësh. Qëllimi mund të jetë lehtësimi i diskutimit dhe i amendamenteve ose sigurimi që një çështje veçanërisht e rëndësishme të shqyrtohet nga e gjithë dhoma.

Në Dhomën e Përfaqësuesve të Shteteve të Bashkuara, Komisioni i Gjithë Dhomës përdoret gjerësisht për ta përshpejtuar punën legjislative. Mbledhjen e drejton një person i caktuar nga kryetari i Dhomës. Zbatohen rregulla të posaçme, më të përshtatshme për shqyrtimin e hollësishëm, jo mungesë rregullash. Kuorumi është 100 anëtarë, në vend të shumicës së nevojshme për veprimin e vetë Dhomës, që me 435 vende të plotësuara është 218. Komisioni mund të shqyrtojë dhe të propozojë ndryshime, por miratimi përfundimtar i ligjit mbetet veprim i Dhomës. Senati nuk e përdor këtë mekanizëm si procedurë të rregullt të krahasueshme.

Në Westminster, Komisioni i Gjithë Dhomës është përdorur sidomos për çështje ku konsiderohet e nevojshme pjesëmarrja e çdo deputeti. Për shekuj, përpara ndryshimeve procedurale të viteve 1960, projektligjet mbi tatimet dhe shpenzimet publike kalonin fillimisht përmes shqyrtimit të tillë në Dhomën e Komuneve. Një shembull i mëvonshëm ishte faza e komisionit për projektligjin lidhur me Traktatin e Maastricht-it më 1993. Procedura bashkon kështu përfshirjen e gjithë anëtarësisë me mënyrën më të hollësishme të punës së një komisioni.