Klasë ose shtresë shoqërore e vendosur, në një përfytyrim të zakonshëm hierarkik, mbi klasën punëtore dhe nën klasën e lartë. Termi përdoret gjerësisht, por kuptimi i tij ndryshon sipas kritereve të përzgjedhura: të ardhurat, arsimi, profesioni, pasuria, stili i jetesës ose vetëidentifikimi. Prandaj përdorimi i përditshëm nuk garanton një përkufizim të saktë sociologjik.

Një dëshmi e hershme e regjistruar nga Fjalori i Oksfordit i Gjuhës Angleze i atribuohet mbretëreshës Caroline të Danimarkës më 1766, e cila e përdorte shprehjen duke mohuar ekzistencën e një shtrese të tillë në atë vend. Nga viti 1843, George Borrow-i e përdorte në një kuptim më të afërt me të sotmin, duke përmendur dyqanxhinjtë dhe profesionistët. Në përfytyrimin tradicional britanik, klasa e mesme dallohej nga punëtorët përmes profesionit dhe arsimit, ndërsa nga klasa e lartë përmes nevojës për të punuar për jetesën dhe një vetëimazhi që theksonte seriozitetin dhe qëllimin moral. Ky përshkrim shpreh një imazh shoqëror, jo një epërsi morale të provuar.

Vetëidentifikimi mund të jetë shumë më i gjerë se përkufizimet ekonomike. Në anketime amerikane të cituara në literaturën e shekullit të njëzetë, pjesa e të pyeturve që e quanin veten të klasës së mesme arrinte deri në 80 për qind. Një përqindje e tillë nuk është matje universale ose e pandryshueshme e strukturës klasore; ajo tregon rëndësinë e identitetit dhe të statusit të perceptuar.

Një interpretim kritik argumenton se termi shpesh përshkruan më tepër statusin sesa klasën në kuptimin e marrëdhënies me mjetet e prodhimit. Njerëzit gjykohen si pjesëtarë të klasës së mesme nga arsimimi, kushtet fizike të punës ose zakonet e konsumit. Secili prej këtyre treguesve ka historinë dhe kufizimet e veta.

Në Britaninë viktoriane, provimet e përfundimit të shkollës të mbikëqyrura nga universitetet quheshin nganjëherë provime të klasës së mesme. Për rreth një shekull, nga vitet 1850 deri në vitet 1950, kalimi i tyre shihej si hyrje në këtë shtresë. Ideja e arsimit si pasaportë për statusin e mesëm mbeti me ndikim edhe pasi lidhja nuk ishte më aq e prerë.

Një tjetër dallim mbështetej te puna me jakë të bardhë dhe puna me jakë blu. E para lidhej me punë zyre, kushte të pastra dhe mungesë të punës së rëndë fizike; e dyta me veprimtari manuale, papastërti ose nevojë për veshje mbrojtëse. Ndryshimet e shpejta të natyrës së punës që nga vitet 1960 e kanë bërë këtë ndarje më pak të besueshme. Një punë e pastër nuk tregon domosdoshmërisht siguri ekonomike ose kontroll mbi burimet.

Edhe industria e reklamimit përdor klasifikime shoqërore të lexuesve dhe shikuesve. Por qëllimi i saj kryesor është parashikimi i konsumit, jo përcaktimi i klasës në një teori të strukturës shoqërore. Kategoritë e marketingut nuk duhen marrë automatikisht si kategori sociologjike.

Pohimi se të gjithë jemi bërë pjesë e klasës së mesme mbështetet kryesisht në dy vëzhgime: shumë njerëz e përshkruajnë kështu veten dhe shenjat e dikurshme të dallimit të klasës punëtore janë bërë më pak të qarta. Asnjëri vëzhgim nuk provon, më vete, zhdukjen e dallimeve në të ardhura, pasuri, pushtet ose siguri ekonomike.